Mama w Centrum

Urodziłam życie

2012-01-27T10:26:00.002+01:00

Macierzyństwo
Anna Świrszczyńska

Urodziłam życie.
Wyszło krzycząc z moich wnętrzności
i żąda ode mnie ofiary z mojego życia
jak bóstwo Azteków.
Pochylam się nad małą kukiełką,
patrzymy na siebie
czworgiem oczu.

- Nie zwyciężysz mnie – mówię.
Nie będę jajkiem, które rozbijesz
wybiegając na świat,
kładką, po której przejdziesz do własnego życia.
Będę się bronić.

Pochylam się nad małą kukiełka,
spostrzegam
drobny ruch drobnego paluszka,
który jeszcze tak niedawno był we mnie,
w którym płynie pod cienką skórą
moja własna krew.
I oto zalewa mnie
wysoka, jasna fala
pokory.
Bezsilna, tonę.

Czy to samą siebie tak wielbię
w owocu swego ciała,
czy oddaję się na ofiarę
ludożerczemu bóstwu instynktu?
Skądże wezmę siłę, by się oprzeć
temu, co tak bardzo słabe?

Potrzebna małej kukiełce jak powietrze,
daję się bez oporu połknąć miłości,
jak powietrze daje się połknąć
jej drobnym, chciwym życia płucom.

z tomu "Wiatr", 1970

Wiersz sprzed 41 lat!

O nas, o mnie.
Kultura czy natura?
Potęga biologii czy wymagania społeczeństwa?
Macierzyństwo, jako instytucja czy jednostkowe doświadczenie? (za Adrienne Rich)

I każda z nas ze swoim kwilącym "tobołkiem" w ramionach - między tymi potężnymi siłami - wydeptująca swoje ścieżki, dopasowująca do siebie wymagania, szukająca najlepszej wersji, nieustająco rozstrzygająca, czyje potrzeby ważniejsze.

Macierzyństwo to rodzenie życia
to rodzenie siebie
to rodzenie świata.

Odosobnienie

2012-01-17T01:30:00.001+01:00

Wszyscy pojechali na ferie.
Dookoła cicho i czysto.
Nigdzie nie widać klocków, połamanych kredek, rozrzuconych ubranek.
Z nikim nie trzeba rozmawiać, nikomu czytać, tłumaczyć, nikogo wychowywać, tulić, usypiać, karmić, bawić...

Ożywczy BRAK DAWANIA.

Można złożyć macierzyński radar, wyłączyć nadajniki i odbiorniki.

W ciszy słychać w końcu swoje myśli.
Mogą wybrzmieć do końca - nieprzerywane kąpielą, pakowaniem plecaka do szkoły, wzywaniem w nocy do przytulenia...

Łzy, tlumione od wielu dni (tygodni?), mogą wreszcie płynąć.
Rozkoszuję sie każdą minutą, jak nabrzmialym w letnim słońcu owocem.
Dawanie jest cudem.
Dawanie jest wyczerpujące.

Każdej matce należy sie regularne ododsobnienie.

Żeby znowu się słyszeć.
Żeby się po drodze nie zgubić.
Żeby żyć pełnią.

I żeby tęsknić.

Chustka

2012-01-03T23:48:00.003+01:00

Nie ma na co czekać.
Trzeba pomóc Chustce - świetnej, bezkompromisowej, mądrej kobiecie.
I jej synkowi Jasiowi.
Chustka walczy z rakiem. A sposób w jaki to robi, budzi mój wielki podziw.
Przeczytajcie jej bloga - bez lukru i fałszu.

Kochane Mamy, proszę Was o wpłaty na chustkowe konto.
Jaś MUSI mieć mamę TU!
Przyda się każdy grosz, każda najmniejsza wpłata.
Chustka próbuje różnych metod leczenia, a to wymaga pieniędzy.

I trzymajcie "kciukaski - chujaski" ;-) za Chustkę.

"Jeśli możecie, wesprzyjcie moje leczenie przesyłając pieniądze na konto Fundacji Rak'N'Roll.
będę wdzięczna za każdą wpłatę.
Fundacja Rak'n'Roll. Wygraj życie!
ul.Chełmska 19/21, 00-724 Warszawa
Multibank nr rachunku: 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042
tytuł wpłaty: Joanna Sałyga"

Pytanie na koniec roku

2011-12-31T20:44:00.000+01:00

Najważniejsze...
- jak mogłam tak długo żyć nie znając Jaromira Nohavicy???

Opętało mnie :-)
Mogę w nieskończoność słuchać "Zatimco se koupes", "Divoci kone", "Ostavian pia", "Babylon", "O Jakubovi"...

I Wam w Nowym Roku życzę olśnień, odkryć i zachłyśnięć!
Książkami, muzyką, podróżami, ludźmi, uczuciami...

A na dobry humor posłuchajcie Nohavicy i "hiphopowej particki" Pio Squad :-)
Happy New Year!!!

Nowa miłość

2011-12-27T19:13:00.002+01:00

Nieplanowana i namiętna.
Opanowała mnie znienacka, ale jakbym czekała na nią od dawna.
Inne miłości bledną i idą w odstawkę.

Że kandydat niezbyt młody? że uroda specyficzna? że ma wąsy? że po czesku?

Nic to - wszystko mi się w nim podoba :-) No po prostu wszystko.

Proszę Państwa, Panie i Panowie - genialny...

Jaromir Nohavica!:-))))

Święta 2011

2011-12-26T20:43:00.003+01:00

M. czyta dzieciom "Ronje, córkę zbojnika", ja słucham Jaromira Nohavicy, w oddali piszczy pociąg.

Przed chwila wyjechali od nas moja Mama, Tata, Brat i Siostra.
Brat i Siostra - młodzi, piekni, cudni. Rodzice pełni miłości, zaangażowani.
Graliśmy razem w planszowki, rozwiazywalismy rebusy...

Robię w głowie "zdjęcie".
Niech ten wieczór zostanie ze mną na zawsze.

Coś mija, nieustannie, dzień po dniu, nie wraca.
A jednocześnie JEST.
Cały czas.
Nigdy nie mija.

Wszystkiego przemijalnego, a jednocześnie trwałego Wam życzę w Nowym...

Światło w dzieciach

2011-12-14T19:01:00.004+01:00

Co sadzicie o swoich dzieciach?
Umiecie opisać ich cechy, charakter, potrzeby, marzenia? Nazwać to, co w nich lubicie, cenicie, podziwiacie?
Myślicie tak o nich?
Bez ocen, etykietek, z zachwytem, szczerze... I nie chodzi mi o ich osiągnięcia "na zewnątrz", bycie "grzecznym" lub nie...

Kilka lat temu uczestniczyłam w warsztatach wychowawczych. Antoś miał niespełna 3 lata.
Jednym z pierwszych ćwiczeń, było napisanie plusów i minusów swojego dziecka.

Rozpisaliśmy się o naszych słodkich, kochanych dzieciach, nieraz z trudem wymyślając coś "złego". Proporcje były 90 do 10 %, na rzecz cudowności.

Prowadząca powiedziała potem, że wraz z wiekiem dziecka ta proporcja się zmienia na 70 do 30, z tym, że 70% to cechy "złe"!
Rodzicom szkolniaków trudno jest czasem znaleźć trzy plusy.

Przestajemy widzieć w naszych dzieciach światło.

Widzimy niespełnione oczekiwania, swoje porażki wychowawcze, które utożsamiamy z cechami dziecka, niezgodę na ich odrębność. Albo nasz "projekt" na młodego człowieka - jego osiągnięcia w świecie zewnętrznym.
Przez codzienną frustrację, coraz grubszą i grubszą, zmęczenie, obowiązki, przestajemy dostrzegać wyjątkowość naszego dziecka.

Bardzo zapamiętałam to ćwiczenie i wracam do niego regularnie, żeby sprawdzić, czy moje serce nie jest zbyt otorbione, czy nie ma między nami za grubego muru, czy nadal umiem znaleźć furtkę i przez nią zobaczyć prawdę i piękno mojego dziecka. Pomimo wszystko.

Opowiadam też moim dzieciom, za co je cenię i podziwiam. Wprost :-)

Dziękuję też mojemu forum i Danusi - za regularnie ponawiane pytanie "jakie są wasze dzieci?". To zawsze wymaga zastanowienia.

No więc - jakie są Wasze dzieci?
Gdzie jest ich światło?

Wolniej...

2011-11-22T22:01:00.001+01:00

Wolniej, jaśniej, prościej.
Mówiąc "nie" gdzie potrzeba i mówiąc "tak" tym, których sie kocha.
Po dzisiejszym szalonym dniu, tak chciałabym żyć.
Tak potrzebuje żyć.
A Wy?

Krąg Matek - pytania i odpowiedzi :-)

2011-11-08T19:48:00.006+01:00

Kochane Mamy, odpowiadam tu na liczne pytania dotyczące Kręgu Matek:

1. Nowe grupy Kręgu Matek ruszą po Nowym Roku. Zapisy zaczną się na początku grudnia, ale już można się zgłaszać. Wstępnie jedna grupa jest już zawiązana, więc warto zgłaszać się wcześniej.

2. Nie trzeba mieć doświadczenia w jodze, ćwiczenia są dostosowane do możliwości każdej kobiety, także tej, która nigdy nie miała kontaktu z jogą, trzeba mieć tylko wygodny strój do ćwiczenia - spodnie dresowe, legginsy, koszulka i chęć do ćwiczeń.

3. Nasza joga to nie ćwiczenia dla maluszków, dzieci leżą sobie i patrzą :-) Ćwiczą mamy.

4. W sali mamy zabawki, podgrzewacze do butelek, nie mamy osobnego przewijaka, ale po prostu przewijamy na sali. Siedzimy na kocach i wałkach. Dla dziecka potrzebny jest jego kocyk. W Pracowni nie ma schodów, ani progów.

5. "A co zrobię, jak będzie płakało?" - to pytanie i ta obawa pojawia się najczęściej. Możemy Was zapewnić, że gdzie, jak gdzie, ale na Kręgu Matek nikomu nie przeszkadzają płaczące niemowlęta :-). Omawiamy szczegółowe takie sytuacje i rozwiewamy obawy na pierwszych zajęciach. Staramy się stworzyć Wam bezpieczną przestrzeń do bycia razem z maluchem.

6. Tematy zajęć nie są dowolne, nie są to swobodne pogaduszki, ale, mamy nadzieję, sensowny program :-) Jest w nim oczywiście miejsce na tematy, które zgłasza grupa.

7. Jak to się zaczęło i do czego dążymy - mówimy w wywiadzie, który przeprowadziła z nami nasza "kręgowa" mama - Monika Kucia, dla portalu Family Service.
Zapraszamy do lektury!

8. Mamom aktualnie uczestniczącym w zajęciach Kręgu Matek bardzo dziękujemy za otwartość i chęć szczerej rozmowy o "macierzyństwie bez lukru." Praca z Wami to sama przyjemność, stąd te baloniki radości na zdjęciu :-)
Mamom, które uczestniczyły wcześniej w Kręgu Matek - ogromne, ogromne, ogromne wyrazy wdzięczności. Mamy Was w naszych sercach.

A prezenty wędrują do...

2011-10-01T20:47:00.000+02:00

Moniki (Miasteczko Mamoko)
i
Zuzanny Jochemczyk (Umysł mamy)
Gratuluje szczęścia w losowaniu :)

A wszystkim Mamom dziękuje za komentarze.

Dziewczyny, proszę, przeslijcie mi swoje adresy do wysyłki książek. Mejl: mamawcentrum@gmail.com
Z warszawiankami oczywiście mogę się umówić osobiście :)

Lubię...

2011-09-18T14:05:00.009+02:00

Zaaferowana nowym etapem w naszym życiu - szkołą Antka, przegapiłam Drugie Urodziny Bloga :-), które wybiły w zeszły czwartek, 15 września.

Ale lepiej późno, niż wcale.
Jak zwykle, z okazji urodzin, prezenty ode mnie dla Was - Moje Kochane Czytelniczki, a może i Czytelnicy :-)

Napiszcie w komentarzach co lubicie w Waszej codzienności, a ja wylosuję nagrody. Opiszcie te ulubione okruchy dnia codziennego, coś co daje Wam radość, oddech, zadowolenie.
Na teraz, na dzisiaj, na ten moment życia.

Nagrodami będą jak zwykle książki.
Bardzo fajne książki :-)

Jedna dla Mam - "Umysł mamy. Jak macierzyństwo rozwija naszą inteligencję." Katheriny Ellison, wydawnictwa Santorski.
Druga dla całej rodziny - genialne wprost "Miasteczko Mamoko" Aleksandry i Daniela Mizielińskich, wydawnictwa Dwie Siostry.

Czekam na Wasze opowieści do końca września.

A co ja lubię?

- Lubię iść po chodniku, stukać obcasami, mieć przez ramię przewieszoną torebkę, a w ręku trzymać kluczyki od samochodu :-)
Przypomina mi to, że po wielu latach i wielu próbach zrobiłam w końcu prawo jazdy i jest to moja wielka duma. Pozdrawiam z tego miejsca Pana Romana - Mojego Genialnego Instruktora Jazdy :-)

- Lubię jechać autem przez wiadukt koło Dworca Centralnego, górą, od strony Mokotowa. Warszawa jest tam taaaka światowa!

- Lubię planować nasze rodzinne podróże - czytać przewodniki, strony, opinie, planować trasy, miasta i zabytki do zobaczenia. Moment wyjechania na wakacje nie jest istotny. Zaczynam planowanie koło stycznia ;-)

- Lubię, gdy zaczyna się lato, malować paznokcie u nóg na czerwono. Lubię, gdy zaczyna się jesień, zapalać kominek zapachowy w domu. Na wiosnę lubię sadzić kwiaty, a zimą robić na szydełku. Lubię cykliczność życia.

- Lubię przyjść do domu z naręczem nowych gazet o wnętrzach i wiedzieć, że jak tylko położę dzieci spać, to zrobię sobie pysznej herbaty i zapadnę się w lekturę.

- Lubię skandynawski design i uwielbiam wprost przeglądać skandynawskie biura nieruchomości - BoLaget i Alvhem - prezentowane tam wnętrza są wspaniałe i można się na nich nauczyć, czym ów skandynawski design jest. Choć nie rozumiem ani słowa.

- Lubię peonie, dalie, tulipany, pelargonie i róże. W ogóle lubię kwiaty. Przynosić, sadzić, dawać i dostawać.

- Lubię kolor różowy, turkusowy, fioletowy, pistacjowy, żółty... Lubię patrzeć na odkryte półki w naszej kuchni, pełne naczyń w tych kolorach. Część z nich jest całkowicie niepotrzebna, ale za to taka piękna :-)

- Lubię czytać moim dzieciom, przewalać się z nimi rano w łóżku, a jak są chore, to z nimi spać, stawać w ich obronie i patrzeć, jak rosną i poznają świat.

- Lubię gadać z moim M. do rana - o wszystkim i o niczym - o życiu, planach, ploteczkach.

- I lubię pływać. Lubię aksamit wody wokół siebie i mój wzrok nad taflą basenu. Lubię, jak po kilku długościach mój oddech idealnie synchronizuje się z ciałem, głowa się wyłącza, przestaję się ścigać z panem z toru obok. Nie płynę, jestem Płynięciem.
Lubię nawracać odbijając się od ścianek basenu. Ostatnio naliczyłam 40 takich nawrotek :-) I lubię, że basen jest pod blokiem i nie mam już żadnej wymówki, żeby nań nie chodzić.

A Wy?
Co lubicie?

ps. a to nagrody:

Witaj szkolo!

2011-09-14T08:47:00.002+02:00

Mamo,
nie możemy biegać po korytarzach, nie wychodzimy na boisko (przy takiej pogodzie!), zadania są nudne, pani trochę na nas krzyczy, a jeden chłopiec poszedł do sklepiku po coś słodkiego, tez bym chciał (młodsze dzieci miały nie mieć dostępu do sklepiku), i kup mi zeszyt na religie (przecież ty nie chodzisz na religie! No wiem, ale pani chyba zapomniała).
Tralalala, witamy w Matrixie.

10 SPOSOBÓW, ŻEBY ZDEZORIENTOWAĆ DZIECKO. PORADNIK DLA SZKÓŁ I NAUCZYCIELI

1. Ukarz dziecko za coś, na co nie ma żadnego wpływu, np. za spóźnienie (mama zaspała, korki po drodze).

2. Opowiadaj z zaangażowaniem, jak ważna jest fizyczna aktywność dzieci i zmuś je do siedzenia sztywno przez 95% dnia w szkole.

3. Powiedz, jak ważna jest oryginalność pracy, ale odejmij mu punkty w teście z matematyki za rozwiązanie zadań własnym sposobem.

4. Zbywaj jego skargi na znęcających się nad nim kolegów przykazując, by było twarde, a następnie ukarz go za odwet na nich.

5. Nazwij coś „szansą" a potem zrób z tego obowiązek.

6. Zadaj mu mnóstwo pytań, na które znasz już odpowiedź.

7. Naucz dziecko, jak ważne są zdrowe nawyki żywieniowe, potem każ mu ignorować głód przez większą część dnia pozwalając zaspakajać go tylko w wyznaczonych momentach, po czym uracz je ohydnym obiadem w stołówce.

8. Wyznacz dziecku długookresowe zadanie ze specyficznymi wymaganiami, których opis zajmie całą stronę, a na dole dopisz: „Baw się świetnie!"

9. Powiedz mu, jak ważny jest 8-godzinny nocny odpoczynek i uczyń go niemożliwym do wykonania.

10. Podkreślaj, że jednym z zadań szkoły jest nauczenie dzieci krytycznego myślenia, ale absolutnie nie przywiązuj wagi do ich krytycyzmu wobec szkoły.

A jak Wasze dziecko zostało już zdezorientowane?

Tekst pochodzi z bloga Vick Bergman Demand Euphoria.

Tłumaczenie: Miasto Dzieci.

Poszedł!

2011-09-01T15:19:00.001+02:00

Antek.
Do szkoły.

A my wraz z nim ;)
Zaczyna sie nowy etap w życiu naszej rodziny.
Trzymajcie kciuki.

Krąg Matek w Zwierciadle :-)

2011-08-28T15:34:00.002+02:00

Zapraszam Was do lektury tekstu w najnowszym numerze "Zwierciadła".
Bohaterką tekstu miesiąca Renaty Arendt-Dziurdzikowskiej "Dobre nawyki" jest Ola Künstler- joginka, doula, z którą mam przyjemność tworzyć i prowadzić Krąg Matek :-)

Ola przepięknie opowiada o tym, jak być w kontakcie ze swoim ciałem, wzmacniać je i słuchać jego mądrego głosu.
"Chodzi mi o to, żebyśmy my, kobiety, czuły nasze ciała. Żebyśmy chodziły z rozluźnionymi brzuchami, oddychały głęboko i swobodnie. Gdy zaciskamy mięśnie brzucha i mięśnie Kegla, blokujemy dopływ energii, ograniczamy tym samym dostęp do swojej siły."
I o Kręgu Matek:
"Młoda matka potrzebuje nawyku regularnego dbania o siebie, żeby nie zatracić siebie w macierzyństwie. Potrzebuje nauczyć się prosić bliskie osoby o pomoc. (...) Wzmacniać ciało i umysł, praktykować nawyk doceniania siebie: tego, że wstaje w nocy, karmi, przewija, tuli, kocha, troszczy się, bawi, gotuje. Ważne, by codziennie pielęgnowała świadomość, że robi coś wartościowego, by mówiła sobie dobre rzeczy, kochała siebie za swoją dzielność i czułość; budowała poczucie siły i kompetencji w roli mamy."

Zapraszamy Was, Drogie Kobiety, które stałyście się Mamami, na Krąg Matek od 3 października.
Zapisy i informacje TU.

Przyszłe mamy zapraszamy na zajęcia jogi.
Zapisy i informacje TU.

Zwierciadło, wrzesień 2011, temat miesiąca "Dobre nawyki".

Pocztówka z wakacji nr 4

2011-08-20T18:33:00.001+02:00

Sycylia okiem Antka.
Zdjęcia jego autorstwa.
I chyba już przesądzone jest co młody człowiek dostanie w prezencie na urodziny :-)

Pocztówka z wakacji nr 3

2011-08-20T18:20:00.001+02:00

Sycylia.
Cel naszej podróży.
Lubię takie miejsca. Nie do końca oczywiste. Niezbyt "gładkie" i słodkie. Takie, gdzie uroku trzeba poszukać, bo nie jest podany na tacy. Ale jak już się go znajdzie, to wpada się po uszy :-) Jak na Bałkanach.
Spędziliśmy wspaniały czas wśród Sycylijczyków, na kompletnym "turystycznym" odludziu, pławiąc się za dnia w błękitnym morzu, a wieczorem zwiedzając olśniewające miasta - od starożytnych po barokowe. Zresztą każde, najmniejsze miasteczko jest tam zabytkowe i wygląda, jak scenografia do filmu :-)
Jedliśmy najsłodsze brzoskwinie, najsmaczniejsze lody, piliśmy najlepsze wino.
Wróciliśmy naładowani słońcem.
Chcemy tam wrócić na wiosnę, kiedy kwitną migdałowce.

Pocztówka z wakacji nr 2

2011-08-14T13:34:00.021+02:00

Siena.
Zachwycająca!

W przeciwieństwie do reszty Toskanii w turystycznym szczycie.

Główny, pochyły plac Sieny po prostu nas "wciągnął".
Rozłożyliśmy koc i podziwialiśmy surowość i piękno tego miasta, dzieci biegały zachwycone, potem Zosia rysowała, Antek jeździł na hulajnodze. (pochyłość placu sprzyjała szalonym zjazdom :-)
Spędziliśmy tam dobry dzień.

Hulajnogę zresztą bardzo polecam na wakacyjne wyjazdy.
Antek, śmigając na niej, zwiedzał chętnie i długo.

Pocztówka z wakacji nr 1

2011-08-10T13:03:00.019+02:00

Legoland :-)

"Mamo, to był najwspanialszy dzień w moim życiu, taki wiesz, na pierwszym miejscu."

W drodze na wakacje zatrzymaliśmy się w Niemczech, gdzie niedaleko Monachium i Ulm, istnieje ta czarodziejska kraina.
Świat Lego.
Karuzele, rolokastery, zjeżdżalnie, place zabaw dla maluchów, kino, mini-oceanarium i mała fabryczka klocków.
Bardzo miła atmosfera, mnóstwo atrakcji. Miasta zrobione z kloców lego robią kolosalne wrażenie. Wielbiciele Gwiezdnych Wojen też będą usatysfakcjonowani.
A czy wiecie, że każdego roku "na świat przychodzi" milion ludzików lego?

W tygodniu wystarczy jeden dzień, żeby wybawić się do upadłego. W weekendy robi się tłoczniej i wydłużają się kolejki do kolejnych punktów zabaw.
Bilet dla dziecka kosztuje 33 euro, dla dorosłego 37, istnieją też bilety rodzinne za 109 euro. Parking 5 euro.
Dzieci do 120 cm mogą korzystać z większości atrakcji pod opieką dorosłego. Powyżej mogą szaleć same.
Warto wziąć ze sobą płaszczyki przeciwdeszczowe, bo jest strefa piratów i po wyjściu z niej jest się mokrym od stóp do głów. Ech, te bitwy między statkami :-) Można kupić płaszczyk na miejscu za 3 euro.
Na terenie parku są restauracje, ale jedzenie jest fastfoodowe i dosyć drogie. My mieliśmy swoje kanapki i picie.
Oczywiście jest też sklep z klockami lego. Ceny, jak w Polsce.
Za 20 euro można kupić 5 zdjęć z największych atrakcji lub za 7 euro jedno. Moja mina na rolokasterze - bezcenna ;-)

Ale najwięcej czasu spędziliśmy w... zwykłej sali z klockami lego, gdzie można było skonstruować swój pojazd i ścigać się na specjalnych trasach. Twórczość + rywalizacja wygrały z gotowymi atrakcjami!

Antoś intensywnie marzy o powrocie :-)

Wszystkie informacje na stronie Legolandu.

Jesienny Krąg Matek

2011-08-10T11:33:00.003+02:00

Drogie Mamy!
Zapraszamy Was na jesienną grupę Kręgu Matek, od 3 października 2011 r.

W odpowiedzi na potrzeby grup, które dotychczas spotykały się w naszym Kręgu Matek i z wielkim niedosytem kończyły 8-tygodniowy cykl, przedłużamy zajęcia z 8 na 10 spotkań.
Istnieje też możliwość kontynuowania grupy podczas II cyklu przez kolejne 10 tygodni, jeśli grupa wyrazi taką wolę :)

Wszystkie informacje i zapisy TU.

Krąg Matek na Mazurach

2011-07-11T21:34:00.006+02:00

Dziękujemy wszystkim 12 Mamom i ich dzieciom za udział w mazurskim Kręgu Matek, 4-9 lipca, 2011, Karwik.

Dziękujemy za wspólne przeżycia, zajęcia, wieczory, dyskusje, dziękujemy za wszystkie głosy i opinie, doświadczenia i spostrzeżenia.
Budują nas na przyszłość.

Życzymy wspaniałego, pełnego harmonii lata i do zobaczenia za rok :-)

Yvonne, Fryda i Sofia

2011-02-27T19:45:00.017+01:00

Bardzo, ale to bardzo lubię ten moment, kiedy trafiam w sieci na nowego dla mnie bloga.

Zanurzam się w czyjś świat, oglądam zdjęcia, czytam refleksję.

Patrzę, jak pięknie można żyć.

Zachwycam się i inspiruję.

I cieszę się, że jeszcze tak dużo postów w archiwum i mogę długo czytać i czytać.

Ostatnio mój zachwyt wzbudziły blogi trzech kobiet - Skandynawek z charakterystycznym spojrzeniem na świat - dużo tu bieli, kolorów, przestrzeni,radości, zachwytu, ciepła i rodzinności.
To moja odtrutka na naszą szarą zimę :-)
Polecam Wam:
blog Yvonne - pastelowy, kolorowy, słodki.
blog Frydy - poetycki, ulotny, zapisany w chwilach i kolorach.
blog Sofii - rodzinny, vintagowy, z poczuciem humoru.

Pierwsze zdjęcie z blogu The Yvestown Blog

Zdjęcie z blogu Fryd+Design

Zdjęcie z blogu Green is new black

Chcemy być nowocześni

2011-02-13T17:41:00.024+01:00

To tytuł wystawy w Muzeum Narodowym.
Wystawa prezentuje dokonania polskich projektantów i designerów z lat 50 i 60 XX wieku.
Dokonania na światowym poziomie, perełki sztuki użytkowej - meble, ceramika, tkaniny, plakaty - kolorowe, kształtne, organiczne, nowoczesne.
Wystawa zrobiła na mnie wielkie wrażenie, wzory tkanin powaliły mnie na kolana, Antosiowi bardzo podobało się kolorowe szkło.
A jednocześnie było mi smutno, że te wszystkie cuda często nie ujrzały światła dziennego, nie zostały wdrożone do produkcji, że historia i polityka nie pozwoliła kwitnąć sztuce.
Jednak sztuka lat 50 i 60 od lat ma swoich zwolenników i pasjonatów. Szukają, odnawiają, przywracają rangę.
Ja też lubię ten design, szczególnie, że jest "osadzony", kojarzy mi się z moimi dziadkami, dzieciństwem. Na półce pyszni się więc ćmielowski wazon po babci, stary zegar po dziadku, organiczna patera z Włocławka, a w witrynce z tamtych lat prezentują się filiżanki z lat 50.

Chcemy być nowocześni.
Ale chcemy mieć też tradycję, poczucie ciągłości i dumy.

Na wystawę można spokojnie wybrać się z przedszkolakiem. Codzienność prezentowanych przedmiotów ośmiela do okrzyków "mamo, ale fajny garnek!" :-)

"Chcemy być nowocześni. Polski design 1955-1968 z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie." 4 lutego-17 kwietnia 2011, Muzeum Narodowe, Warszawa.

Wszyscy tańczą!

2011-02-09T20:53:00.008+01:00

"Mama, tańci, Binta tańci, Osia tańci"
"Bam, bam, bam, tata, bam, bam"
"Tańci, tańci, tańci".

I Zosia rusza w tan :-)
Bo Zosia pokochała Bintę i całą jej rodzinę z cudnej książeczki "Binta tańczy".
Prościusieńki tekst z dużą ilością wyrazów dzwiękonaśladowczych ;-), bardzo kolorowe, pogodne ilustracje i ogólna harmonia jaka bije z tej książeczki zaczarowały Zosię.
I razem z tatą i chłopakami bębni w bębny, a razem z mamą i dziewczynami tańczy. Przy czym niezwykle fascynują ją buciki mamy i welon Binty :-)
Niedawno przyniosłam do domu kolejną książeczkę o rodzinie Binty "Babo chce".
W tej części dla Zosi najfajniejsza jest kura i smoczek Babo. Śledzenie kury na każdej ilustracji jest przednią zabawą.

A ja z rozkoszą czytam te książeczki i przyglądam się bosonogiemu tacie, mamie z biodrami i biustem i czwórce ich dzieci. Oraz pieskowi i kurze oczywiście :-)
Bardzo polecam dla maluchów od ok. roku.
"Binta tańczy", "Babo chce", autorka Eva Susso, ilustracje Benjamin Chaud, tłumaczenie Katarzyna Skalska, Wydawnictwo Zakamarki

Rok Królika

2011-02-02T19:32:00.003+01:00

W nowy rok wkroczyłam bez internetu, co widać po blogu. Wybaczcie przerwę.
Brak sieci był niezwykle ożywczy. Wyobraźcie sobie, że życie istnieje też "poza" ;-)

Ale wracam!
No i właśnie rozpoczął się Rok Królika!
Hurrraaa!!! Rok Żelaznego Tygrysa, rok trudny na wielu polach, już za nami.
A przed nami Rok Kochającego Królika :-)
Więc znów Wam życzę....
MIŁOŚCI!

p.s. a już niedługo wracam z nowymi macierzyńskimi relacjami, recenzjami i refleksjami :-)

Miłości!

2010-12-23T19:26:00.004+01:00

"Miłość szanuje.
Kocham cię, więc w ciebie wierzę.
Wiem, że jesteś wystarczająco silny, mądry, dobry, żebyś dokonywał własnych wyborów.
Nie muszę za ciebie decydować. Sam to potrafisz.
Jeżeli upadniesz, podam Ci rękę, pomogę Ci wstać, mogę powiedzieć "wszystko będzie dobrze, idź naprzód."
Nie muszę cię zmieniać, kontrolować.

Na ścieżce miłości jest sprawiedliwość. Jeżeli popełnisz błąd, zapłacisz za niego tylko raz, a jeśli naprawdę siebie kochasz, będziesz uczyć się na błędach.
Na ścieżce lęku nie ma sprawiedliwości, za ten sam błąd płacisz tysiące razy."

Don Miguel Ruiz "Ścieżka Miłości", wydawnictwo Galaktyka

Życzę Wam jak najwięcej Miłości, a jak najmniej lęku.
Żebyśmy umiały kochać Siebie i nasze Dzieci, Partnerów, Rodziców, Bliskich wierząc w nasze wewnętrzne dobro i mądrość.
Cudownych Świąt i Dobrego Nowego Roku!

Zimowy Krąg Matek

2010-11-16T20:10:00.004+01:00

Kochane Mamy,
zapraszamy Was serdecznie na zimową grupę Kręgu Matek.
Będziemy razem ćwiczyć, gadać, wspierać się, czasem śmiać się, a czasem płakać.
Będziemy przyglądać się swojemu macierzyństwu i szukać najlepszej dla siebie drogi.

Praca z Wami jest dla nas wielką przyjemnością i radością.
Z głębi naszego serca zapraszamy Was do Kręgu Matek - do naszej kobiecej "wioski".
Joanna i Ola

Wszystkie informacje TU.

Rodzeństwo

2010-11-10T10:32:00.007+01:00

Miłość Antka do Zosi jest wielowymiarowa i niejednoznaczna.
Rozpina się między totalną czułością i troską, a żywo argumentowaną niechęcią.
"Bo, ona, mamo, jest po prostu głupia."
Po czym:
"ale jednak może być".
Pośrodku jest i zadowolenie i złość, ale także pogodna obojętność ;-)

Chłopczyk na nowo musiał sobie ułożyć rodzinę, swoje miejsce w niej, dopasować do tego siostrę, przyzwyczaić się do niej, polubić ją.
Mam nadzieję, że miał na to przestrzeń i za bardzo mu w tym nie przeszkodziliśmy. I nadal nie będziemy.

Miłość Zosi do Antka jest w tej chwili znacznie prostsza.
Antoś po prostu JEST. Zawsze był.
I jest fascynującym bratem - z autkami, malutkimi klockami lego, figurkami, które tak kuszą i którymi tak fajnie jest się razem bawić.
Po Antosia idzie się do przedszkola, z Antosiem razem się budzi, Antosia się szuka wśród innych dzieci, po wyjściu Antosia z domu całuje się jego zdjęcie :-)
Ale już widać, że Antoś więcej może i że mama też go kocha, co zaczyna wzbudzać zazdrość w małym serduszku.
I teraz Zosia musi znaleźć sobie dobre i wygodne miejsce w rodzinie, nie będąc już niemowlakiem.

Bardzo bym chciała, żeby byli dla siebie bliscy.
I mam nadzieję, jak najmniej im w tym przeszkadzać.

Sama słodycz

2010-11-03T17:18:00.017+01:00

Koncentracja słodyczy w półtorarocznym dziecku osiąga chyba maksimum swojego stężenia.
Już w pełni samodzielne, ale jeszcze z "bobasem" na buzi.
Zaraz krok kaczuszki się wyprostuje, fałdki na rączkach znikną, loczki stracą swoją puchowość.
Na razie rozkoszuję się pełnią słodyczy Zosi i jeszcze czasem, przelotnie, na mgnienie oka odnajduję ją w Antku.

I zastanawiam się, czy zawsze będę widzieć w nich te okruchy?
Czy to matkom zostaje?
Chciałabym.

Antoś i Zosia w tym samym wieku

Mąka

2010-10-26T17:37:00.007+02:00

Zabawa przez długie minuty. I dla roczniaczki i dla prawie 6-latka.
Skutek uboczny pieczenia ciasta lub robienia naleśników.
Pozwalam na to z przyzwoleniem na mega-bałagan.

Przesypywanie, uklepywanie - w pełnym skupieniu.
Zosia lubi przesypywać z naczynia do naczynia, Antoś zakopywać różne przedmioty.

Lubię wtedy na nich patrzeć.
Rozczula mnie rozsypana wszędzie mąka.

Mama Ma-uri

2010-10-06T22:10:00.007+02:00

Zapraszam Was do lektury bardzo ciekawego wywiadu o duchowym przeżywaniu ciąży i porodu, budowaniu niepowtarzalnego i głębokiego kontaktu z dzieckiem poprzez doświadczanie masażu MA-URI.

Wywiad Magdy Przeździak-Betlej z Helle Hestbjerg, liderką projektu MAMA MA-URI.

Helle, jaki był początek projektu MAMA MA-URI? Skąd taki pomysł?

Projekt ten zapoczątkowały moje osobiste doświadczenia podczas trzeciej ciąży, porodu i urlopu macierzyńskiego w 2000 r.
Już od kilku lat zajmowałam się MA-URI - holistycznym system uzdrawiania. Właśnie dzięki MA-URI, moje doświadczenie ciąży i porodu trzeciego dziecka tak bardzo się różniło od poprzednich. Podejmowałam decyzje bardziej świadomie i potrafiłam wziąć odpowiedzialność za swoje uczucia i swoje ciało.
Gdy moja córeczka miała kilka tygodni, zaczęłam ją masować stosując ruchy masażu MA-URI. Musiałam je dostosować do małego ciałka, ale efekt końcowy był bardzo dobry. Nasze wspólne sesje pomogły mi lepiej odczytywać potrzeby mojej córki, a delikatny dotyk i masaż pozwolił na rozkwitnięcie między nami bardzo specjalnego porozumienia.
Po własnym doświadczeniu, ale i po 7 latach praktyki z kobietami w ciąży i ukończeniu treningu w Nowej Zelandii stworzyłam projekt MAMA MA-URI. Moja rola polega teraz na upowszechnianiu zasad i technik MAMA MA-URI poprzez sesje i warsztaty dla kobiet w ciąży oraz mam i dzieci, jak również uczeniu innych praktyków MA-URI masażu ciążowego.

Masaż ciążowy MA-URI sięga swoimi korzeniami tradycji polinezyjskiej, czy możesz opisać, na czym on polega i czym się różni od innych masaży oferowanych kobietom w ciąży?

Tradycje polinezyjskie nawiązują do postawy ciała i rytmu – skupiają się na zwiększaniu wewnętrznej mocy i uzdrawianiu.
Osoba masująca wykonuje specjalny taniec do relaksującej muzyki , który umożliwia dotykanie ciała kobiety w ciąży długimi, delikatnymi, głaszczącymi ruchami. Ruchy te wykonywane są przedramionami, co pozwala objąć dotykiem duże powierzchnie ciała i tworzy fale na ciele ciężarnej kobiety.
Rytm, ruch, precyzja i delikatność dotyku oraz koncentracja masującego łączą się tworząc niepowtarzalną jakość, która jest uhonorowaniem matki, dziecka oraz ich połączenia.
Jest to skuteczny masaż fizyczny, który uwalnia napięcie w organizmie. Wykracza on również poza ciało fizyczne i dotyka umysłu, serca i ducha. Umożliwia połączenie ze swoim wnętrzem. To tam kobieta może znaleźć swoją siłę, moc i uzdrawiającą energię.

Masaż Ciążowy MA-URI jest tylko jednym z elementów projektu MAMA MA-URI, czego jeszcze kobieta może oczekiwać biorąc udział w Twoim warsztacie?

Warsztat MAMA MA-URI dla kobiet w ciąży jest sposobem na przygotowanie się do narodzin dziecka i macierzyństwa. Daje on szansę na głębsze poznanie siebie i świadome rozpoczęcie procesu połączenia ze swoim dzieckiem, jak również umożliwia dokonywanie wyborów związanych z narodzinami dziecka w zgodzie ze sobą.
Oprócz Masażu Ciążowego MA-URI, narzędziami przygotowującymi do tego procesu są specjalne tańce, proste medytacje i wprowadzenie w filozofię życia opartą na polinezyjskiej tradycji, w której kluczowa rolę odgrywają zasady pozwalające zwiększyć swoją moc, wziąć odpowiedzialność za swoje życie oraz odnaleźć zaufanie.

Na czym polega praca z ciałem w czasie ciąży?

Praca z ciałem, którą oferuje MA-URI jest sposobem na zestrojenie energii, na oczyszczenie i odżywienie swojego ciała i na osiągnięcie harmonii na wszystkich poziomach życia: fizycznym, umysłowym, emocjonalnym i duchowym.
Podczas pracy z kobietą w ciąży staramy się w szczególności pomóc we wzmocnieniu jej ciała przed narodzinami dziecka i wyzwoleniu się ze wszelkich schematów, które mogą blokować jej drogę do harmonijnego i pełnego mocy doświadczenia narodzin dziecka i wczesnego macierzyństwa.

Mówi się, że relację z dzieckiem można kształtować już od pierwszych tygodni jego życia. A czy jest możliwe aby tę wieź zacząć budować już w okresie ciąży?

Oczywiście! Dziecko słyszy głos matki już od 16 tygodnia ciąży! W późniejszych etapach ciąży jest bardzo wrażliwe i w pełni świadome nastrojów i stopnia aktywności matki. Matki wiedzą to! – jeżeli tylko zaufają intuicji.
Poświęcając czas na rozwijanie związku ze swoim dzieckiem i swoim ciałem w okresie ciąży, zwiększa się szansę na zdrowe i umacniające doświadczenie narodzin dziecka i nowego początku.

Dlaczego czas ciąży jest tak wyjątkowy w życiu kobiety? Co ona mogłaby zrobić, aby go jak najlepiej wykorzystać?

Kobiety zostały obdarzone tym bardzo specjalnym i magicznym darem wspierania i utrzymywania nowego życia. Wiele aspektów naszej kobiecości (jeżeli nie wszystkie!) jest blisko związanych z tym darem.
Zostałyśmy obdarzone miesięcznym cyklem, nierozerwalnie związanym z naturą i jeżeli spojrzymy na niego z głębszego poziomu, odkryjemy, że jest to rodzaj treningu w oscylowaniu pomiędzy aktywnymi, zorientowanymi zewnętrznie okresami a okresami, w których dominuje potrzeba wycofania się i spędzenia cichych chwil refleksji i po prostu „bycia”.

Podczas ciąży i w okresie wczesnego macierzyństwa ta zdolność do zwykłego „BYCIA tu i teraz” zostaje poddana próbie. Odczuwasz zmęczenie, często śnisz na jawie. Zapominasz proste rzeczy. To oznaki tego, że jesteś wzywana do wycofania się ze świata zewnętrznego, do zwolnienia, poddania się procesowi, uwolnienia się od potrzeby kontrolowania i do popłynięcia z nurtem, który wytworzył się w magicznym połączeniu pomiędzy Twoim ciałem i Twoim dzieckiem.
Ciąża i poród to momenty, w których realizujesz to, do czego zostałaś stworzona.
Wzywają one do czegoś, co tkwi bardzo głęboko w Twoim wnętrzu.

Dlatego też, niemal każda matka opowiada o swoich ciążach i porodach jako najbardziej wyjątkowym czasie w swoim życiu. Są to okresy wypełnione największym potencjałem do rozwoju osobistego, o jaki można prosić.
Twoje ciało i Twoje dziecko są Twoimi nauczycielami – najlepszymi jacy mogą Ci się trafić. Poświęć swój czas, aby ich posłuchać i od nich się uczyć!

Warsztat MAMA MA-URI dla kobiet w ciąży Helle Hestbjerg odbędzie się 16-17 października 2010 r.
Informacje i zapisy: Magdalena Przeździak-Betlej, 502-599-442, magda@ma-uriway.pl, www.ma-uriway.pl

Losowanie :-)

2010-09-28T09:05:00.002+02:00

Uwaga, uwaga!
Losowanie odbyło się!
Narody wylosowane tym razem rączką Zosi (losy wyciągane z kubka-niekapka :-) wędrują do:
kubeczek do Joanny
książka "Drań na kanapie" do Magdy.

Dziewczyny, gratuluję i proszę o kontakt na mejla: mamawcentrum@gmail.com

Dziękuję Wam wszystkim za wspaniałe i szczere podsumowania ostatniego roku!

Rok i prezenty :-)

2010-09-15T18:10:00.007+02:00

Właśnie się zorientowałam, że dziś mija rok odkąd założyłam bloga.
Bardzo lubię go prowadzić :-)
Pozdrawiam serdecznie wszystkich, którzy mnie odwiedzają.

A jak urodziny, to i prezenty.
Ode mnie dla Was :-)

Napiszcie, co się u Was zdarzyło przez ostatni rok - od rzeczy zwykłych, codziennych, po wielkie zmiany(od ostatniego września do dzisiaj), a ja wylosuję fajne nagrody :-)
Będzie to coś ładnego (kubeczek duńskiej marki GreenGate) i coś mądrego (jakaś fajna książka).
Zapraszam i czekam na Wasze opowieści do 26 września.

p.s. kubeczek będzie taki, a książka niech pozostanie niespodzianką :-)

BLW część 2

2010-09-15T10:58:00.015+02:00

Poszłyśmy wczoraj z Zosią na obiad do naszej lokalnej knajpki.
Wsadziłam Zosię w fotelik, przełożyłam porcję klusek ze szpinakiem na blat i zakończyłam sprawę "karmienia".
Zajęłam się własnym talerzem i czytaniem gazety. Po kilku minutach z lektury wyrwali mnie panowie (jak się potem okazało wykładowcy w pobliskiej Szkole Psychologii Społecznej).

"Czy my możemy się przysiąść i o coś zapytać?"
"Tak, ale o co chodzi?"
"Jak pani TO zrobiła????"
"Ale co?"
"To, że to dziecko tak chętnie i samo je!"

Popatrzyłam się z czułością na Zosię całą w szpinaku i oświadczyłam z dumą:
To BLW :-)

(czyli Baby Led Weaning lub Bobas Lubi Wybór)

Po czym zrobiłam osłupiałym panom mały wykład, który Zosia poparła radosnym dziobaniem widelcem w kluski. A już ekstazę wywołała scenka, kiedy Zosia podeszła do stolika, delikatnie podniosła szklankę i napiła się wody.
Może więc BLW pojawi się na zajęciach psychologicznych o rozwoju dzieci ;-)

Po 10 miesiącach jedzenia metodą BLW (teraz Zosia ma rok i 4 miesiące) można więc pokusić się o małe podsumowanie.
Początki samodzielnego jedzenia Zosi można zobaczyć TU.

Zosia testuje różne smaki z wielkim zainteresowaniem, je wszystko, co my i w takiej konsystencji, jak my. Jest tylko uczulona na miód i pora.
Nie marudzi, jedzenie wywołuje w niej radość.

Jest oburzona, kiedy chcę ją szybko nakarmić, choć od innych łyżkę przyjmuje.
Czasem domaga się jednak karmienia. I wtedy jemy na dwie łyżki - jedną mama, jedną Zosia.

Najbardziej lubi owsiankę, kluski, ziemniaki, fasolkę, cytrynę i borówki amerykańskie.

Coraz lepiej posługuje się sztućcami. Widelec jest już obsługiwany bardzo sprawnie. Kasza nabierana łyżeczką w coraz większej części trafia do buzi. Ale nadal głównym "narzędziem" są rączki.
Pije ze wszystkiego - z bidonu z rurką, zwykłej butelki z wodą, kubeczka doido i zwykłego.

A minusy BLW?
Zosia je długo i skrupulatnie, więc obiad ciągnie się i ciągnie.
A ja trenuję cierpliwość w sprzątaniu resztek jedzenia ;-) zewsząd ;-)

Jednak radość z jedzenia - bezcenna :-)

Wszystkim ciekawym BLW polecam książkę "Bobas lubi wybór" Gill Rapley i Tracey Murkett, wydawnictwa Mamania.

W Dziecku

2010-08-20T19:54:00.007+02:00

We wrześniowym numerze "Dziecka"
opowiadam, co robi Mama w Centrum i czym są Kręgi Matek :-)

Bardzo lubię to pismo, więc tym milej mi w nim gościć. I do tego z dwójką dzieci :-)

I już można zapisywać się na zajęcia Kręgu Matek i Kręgu Przyszłych Matek.
Zapraszamy serdecznie!

Pocztówka z wakacji - już ostatnia

2010-08-20T18:30:00.016+02:00

Park Linowy w Krynicy.
Total, odlot i super fajna zabawa :-) Do tego mili i fachowi instruktorzy.
Nasz 5-latek dał sobie wspaniale radę z dwoma trasami.
Poradził sobie znacznie lepiej niż ja ;-) (zaliczyłam dwie wpadki)
Bardzo przyjemnie było obserwować, z jakim skupieniem przepina karabińczyki, jak pokonuje przeszkody i jak cały sobą cieszy się na końcu.

Krynicki Park Linowy położony jest w lesie u podnóży Jaworzyny Krynickiej, przy drodze w kierunku dolnych stacji wyciągów narciarskich nr. II i IV (droga na Izwór)
Są wskazówki od samego centrum Krynicy Górskiej.
Cena za dwie trasy za osobę to 35-40 zł.

Pocztówka z wakacji nr 3

2010-08-18T11:34:00.011+02:00

Stary Sącz.
Śliczny, pełen życia, z fajnym placem zabaw.
Ech, żyć błogo w takim miasteczku...

Pocztówka z wakacji nr 2

2010-08-17T09:22:00.016+02:00

Bardejów.
Słowackie miasteczko z przepięknym XVI-wiecznym rynkiem, bazyliką z gotyckimi ołtarzami, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Przecudne miasteczko z garstką zwiedzających. Zawsze nas to szokuje, że w takim pięknym miejscu jest tak pusto.

Słowacja jest "trudnym" krajem - poza Tatrami - sennym i powolnym.
Możną ja pokochać od razu lub przemykać przez nią szybko i bez żalu ze zdziwieniem patrząc na witryny sklepów, jak z lat 70-tych.
Ja Słowację bardzo lubię.
Właśnie za ten kojący brak napięcia i pozy.

Dla chcących zgłębić przyjemności Słowacji polecam bardzo dobry przewodnik pasjonatów tamtych terenów - Ani Nacher, Marka Styczyńskiego, Bartka Cisowskiego i Pawła Klimka "Słowacja. Karpackie serce Europy" wydawnictwa Bezdroża.

A na lody do bardejowskiej Cukereny zawsze warto wpaść :-)

Pocztówka z wakacji

2010-08-14T16:56:00.015+02:00

Beskid znów nas przyjął, utulił, ukołysał.
Niezwykła jest przestrzeń i cisza w beskidzkich dolinach.

Gościnność Domu na Łąkach jak zwykle otulająca spokojem.
Dobrze jest tam wracać i z rozkoszą stwierdzać, że nic nie trzeba.

Za to można leżeć na kocu, czytać, spać, uczyć się szydełkować (to ja), uczyć się chodzić (to Zosia), uczyć się negocjować z grupą bardzo różnych dzieci (to Antek).
Czasem pójść w góry, czasem nie ruszać się z ogrodu.
Ale można pojechać do Bardejowa na rytualny spacer po cudnym rynku lub pobuszować w "tanich odzieżach" pobliskich miasteczek. (wracam ze skarbami :-)

A po obiedzie wyruszać całą gromadą do wiejskiego sklepu na lody Koral i Wysowiankę Lemon. (kto nie pił, niech żałuje :-)
I siedzieć pod sklepem na ławce i nigdzie się nie śpieszyć.

Kwintesencja wakacji.

Figlarność

2010-06-29T09:32:00.001+02:00

Kochane, Kochani,
nie będzie mnie przez jakiś czas na blogu, ale wrócę niebawem :-)

Na ten czas rozstania i nadchodzącego lata samej filuterności Wam życzę!
Zofia dołącza się do życzeń :-)

Tata

2010-06-23T10:19:00.005+02:00

Wszystkim - małym i dużym,
życzę obecnego Taty,
z którym można za rękę iść w dal.

A Ojcom życzę poczucia spełnienia w tej obecności.

NIE obrzezaniu dziewczynek!

2010-06-18T09:52:00.009+02:00

Jest piękny czerwcowy poranek, świeci słońce, córeczka śpi, synek pomaszerował do przedszkola, ja piję kawę w ulubionym kubku.
Idylla.
Otwieram wczorajszą Gazetę Wyborczą, żeby ją poczytać do śniadania. Przerzucam strony, śmieję się pod nosem widząc nadętość kandydatów na prezydenta.

I docieram do tego zdjęcia i tekstu:
http://wyborcza.pl/1,76842,8023308,Obrzezanie_irackich_Kurdyjek.html

I zamieram.
Znam temat obrzezania dziewczynek, zawsze byłam przeciw, ale teraz, gdy mam córkę, moje matczyne serce się rozpada...
Jak można zadawać taki ból swojej córce?
Jak można trzymać ją w żelaznym uścisku, gdy tymczasem inna kobieta ją okalecza?
Jak można być tak zaangażowaną w kastrowanie własnego dziecka?
Jak można uwierzyć, że nasza kobieca seksualność jest zła i brudna i trzeba ją wyciąć, okaleczyć, zniszczyć?

Ile wieków trzeba było tego słuchać, żeby w to uwierzyć?
I tak zatruć więź między matką i córką?

Tak, ja wiem, jakie są argumenty - bo ja to przeżyłam, moja matka, babka i prababka, bo taka jest tradycja, kultura, religia, bo bez tego nie wyjdę za mąż...

W dupie mam taką religię i kulturę!
W dupie mam szacunek dla innych tradycji!

Chciałabym, żeby żadna matka nigdy, pod żadnym pozorem i za żadnym wytłumaczeniem, nie krzywdziła tak swojej córki. I nigdy nie stawała przeciwko niej w imię jakiejś tam pieprzonej tradycji.
Żeby to błędne koło zostało przerwane.
I żeby już żadna dziewczynka nie doznawała takiego cierpienia jednocześnie czując za sobą ciepło ciała matki.

Taką intencję wyrażam.
Niech tak się stanie!

I dołączam się nią do wielu osób, które działają na świecie przeciwko obrzezaniu dziewczynek.
Wyrażam też ogromny szacunek do Waris Dirie, ambasadorki ONZ do walki z okaleczaniem żeńskich organów płciowych.

Według danych ONZ na świecie żyje około 130 mln obrzezanych kobiet, 2 mln rocznie, czyli 6 tys. dziennie pada ofiarą tej praktyki.

Niech to się skończy!

Berlin

2010-06-08T10:43:00.028+02:00

Przez kilka dni szlifowaliśmy berlińskie bruki :-)
To wielkie, fajne i brzydkie miasto ;-)
Sklejone, podzielone, różne, niejednolite...
Ciekawe przez to.

Towarzyszyła nam Zosia, Antoś wybrał pobyt u babci wraz ze swoim bratem ciotecznym Arturem :-)

Zosia obdarzała każdego berlińczyka swym uroczym uśmiechem, a my chodziliśmy, chodziliśmy, chodziliśmy... chłonęliśmy atmosferę dzielnic, miejsc, budynków.

Ja podziwiałam to, że berlińczycy wykorzystają każdy, nawet najbardziej "zapluty", kawałek trawnika, żeby się na nim rozłożyć i piknikować.
Wielkie "zony" do grillowania w Tiergarten zrobiły na nas wrażenie ;-)
Plus wszędobylskie rowery.
Plus to, że wszystko jest eko.
Berlin jest bardzo "zielonym" miastem, dosłownie i w przenośni.

Zwiedziliśmy też Prenzlauer Berg - dzielnicę, w której jest podobno największy odsetek dzieci na metr kwadratowy.
I to prawda.
Dzieci były wszędzie - na ulicach, na trawie, na stołach w kawiarniach :-)
Miedzy królującymi na Preznlauer Berg wózkami Bugaboo, nieraz ciężko było przejść.
Mnóstwo placyków zabaw, zieleni, kawiarenek, sklepików.
Plus ekologiczne bazarki na wielu ulicach oraz duże markety z wszelkim ekologicznym dobrem.

Atmosfera wiecznej niedzieli.
Za spore pieniądze ;-)

Na Kreuzbergu już trochę bardziej chropowato, nie tak "biało" i leniwie dostatnio.
Ale place zabaw tak samo świetne.

Choć żaden z tych placów nie umywał się do naszych, warszawskich ;-) Żadnych tartanów, kolorowych zabawek, wszędzie piach i drewniane pomazane sprzęty.

Widok Berlina z kopuły Reichstagu

Kopuła Reichtagu złożona z solarów

Mur

Brama Branderburska

Wypoczywamy gdzie się da :-)

Prenzlauer Berg

Oddam w dobre ręce :-)

2010-05-16T16:58:00.003+02:00

Kochane, Kochani,
Sprzedajemy nasze mieszkanko - dwa pokoje, oddzielna kuchnia, 50 metrów, zielony Grochów.
Przedszkola, żłobki, szkoły, place zabaw, parki na wyciągnięcie ręki.
Tak nam się tu podoba, że chcemy się przeprowadzić trzy ulice dalej :-)

Mieszkanie bardzo szczęśliwe i z dobrą energią :-)
Do tego ładne ;-)

Gdybyście czegoś szukali, to zapraszam do oglądania.

Pełna oferta TUTAJ

Grochów

2010-05-02T10:06:00.025+02:00

Moja dzielnica.
Lubię ją coraz bardziej i bardziej.
Doceniam jej urok i smaczki.
Moje sklepiki, bazarki, knajpki, świetne przedszkole Antka, skwerki, parki i place zabaw.
Moją ekologiczną panią z bazarku na Wiatraku, która ma wszystko lepsze i tańsze :-)
Nasz bloczek, który, wzorem innych, poddał się termomodernizacji i jest jasny i ciepły.
Zieleń Grochowa, stare drzewa i kasztan na naszym podwórku.
To, że nasz kawałek dzielnicy, zbudowany na początku lat 50., jest bardzo sensownym założeniem architektonicznym - szerokie chodniki, wąskie uliczki, bloki w pewnym oddaleniu od siebie, wewnątrz skwerki, placyki, ławeczki, w podcieniach sklepy. Wszystko na ludzką skalę.

Grochów się odnawia, pięknieje, a jednocześnie jest w nim prawda i spokój.

Lubię Grochów.
Zapraszam Was na spacer po Grochowie.

Moje odnowione osiedle

Zmodernizowany skwerek przy ulicy Paca

Skrzyżowanie Chłopickiego i Boremlowskiej

Grochowska w deszczu

Park Skaryszewski "nowy" przy ulicy Kinowej

Pociągi z kładki przy Chłopickiego

Plac zabaw w parku Polińskiego

wieś czy miasto? Grochów :-)

Mama wydaje...

2010-04-30T09:15:00.011+02:00

...książki :-)
I to ważne książki.
Mądre, inspirujące, poruszające.

Dziś zapraszam Was do rozmowy z Anią Zdrojewską, założycielką wy dawni ctwa Mamania.

Dwa tytuły, bardzo ważne dla świadomych i poszukujących rodziców, już niebawem na rynku!

Jest mi tym milej rozmawiać z Anią, bo spotykałyśmy się regularnie na Kręgu Matek :-)

Aniu, skąd pomysł na wydawnictwo?

Zaczęło się od książki "Baby-led Weaning", na którą trafiłam, kiedy Bronka miała ok. 7 miesięcy. To książka o tym, że dziecko może samodzielnie jeść już pierwsze pokarmy, że nie trzeba przy nim skakać i że samo będzie sukcesywnie rezygnować z mlecznych posiłków, nie trzeba tego przyspieszać.
Tu dodam jeszcze, że Bronka urodziła się z niewiadomych przyczyn malutka i do dziś jest drobna, więc lekarze zalecili nam wcześniejsze rozszerzanie diety, co oczywiście skończyło się tym, że chcąc nie chcą, lataliśmy z łyżeczką dookoła niej, zabawiając ją, a ona po prostu nie była na to gotowa.
Przy BLW (baby-led weaning) nie zaczęła więcej jeść, ale my zdecydowanie się wyluzowaliśmy i wyszło nam wszystkim na dobre.
I wtedy sobie pomyślałam - dlaczego tej książki nie ma po polsku? Dlaczego dowiaduję się o niej tylko dlatego, że w swojej pracy naukowej zajmuję się forami interenetowymi, a jakaś matka z Wielkiej Brytanii - polska emigrantka emigrantka o niej napisała.
I tak to się zaczęło.

Czy łatwo/trudno było założyć wydawnictwo?

Zanim jeszcze formalnie założyłam wydawnictwo, zaczęłam "chodzić" wokół praw autorskich. To trwało bardzo długo. W dużym zagranicznym wydawnictwie proces odpowiadania na maile jest bardzo powolny.
Musiałam też przekonać ich, że mogą mi zaufać, choć jestem zupełnie nowym wydawcą. Pomogło mi chyba to, że miałam wcześniej doświadczenie z organizacjami pozarządowymi, co sprawia, że
widzę wydawane przez siebie książki jako pewnego rodzaju działalność społeczną, a nie tylko sprzedawanie produktu.
Przez co mogę być bardziej wiarygodna dla odbiorczyń wydawanych przeze mnie książek.
A wydawnictwo, choć mi zawsze kojarzyło się jakoś wznioślej, jest firmą jak każda inna i w taki sam sposób się ją zakłada.
To nie jest trudne, choć jak każda biurokracja - upierdliwe ;-)

Co Cię zainteresowało w tych książkach, które niebawem znajdą się na rynku - "Bobas lubi wybór" i "W głębi kontinuum"

Chcę wydawać książki, które sprawiają, że stajesz się lepszym rodzicem.
Nawet jeśli nie w pełni się ze wszystkim zgadzasz, to i tak zostawiają Cię z pytaniami, na które musisz sobie odpowiedzieć.
Oczywiście, podobną rolę mogą spełniać rozmowy z mądrymi ludźmi, nie trzeba rodzicielstwa uczyć się z książek.
Ale w dzisiejszych czasach często jako matki jesteśmy wyalienowane, pozostawione same sobie, a nie bez przyczyny mówi się, że książka potrafi być najlepszym przyjacielem.

Czy bliskie Ci są idee, jakie one promują? Stosujesz je z Bronką?

Jak już mówiłam - stosowaliśmy BLW, może nie w 100% i zawsze, ale jako pewne generalne założenie tak.
I rzeczywiście wiele osób jest zaskoczonych tym, że Bronka lubi bardzo różne smaki, nawet takie "mało dzieciowe". Wynika to z tego, że dzięki BLW mieliśmy, jako rodzice, większą odwagę kulinarną.
Jeśli chodzi o koncepcję kontinuum, to sprawa jest bardziej złożona. Książka Liedloff jest rzeczywiście bardzo sugestywna, chociaż jako kulturoznawczyni mam też świadomość tego, że dosyć powierzchownie opisuje ona kulturę Indian, wśród których przyszło jej mieszkać.
Tym niemniej, "W głębi kontinuum" jest nadal, po ponad 30 latach od napisania, niezwykle aktualną krytyką zachodniego rodzicielstwa - rodzicielstwa "zimnego" i z zegarkiem w ręku.
Bardzo smutna i przejmująca to krytyka, ale inspirująca czytelnika do pójścia swoją własną rodzicielską drogą.
Ja staram się taką podążać.

Jakie masz plany wydawnicze na przyszłość?

W maju "W głębi kontinuum", w czerwcu "Bobas lubi wybór", czyli tłumaczenie wspomnianej już "Baby-led Weaning", a po wakacjach kolejne tytuły.
Na razie nie mogę zdradzić szczegółów, ponieważ rozmowy z właścicielami praw autorskich nie są jeszcze zamknięte, ale te osoby, którym spodobają się pierwsze nasze tytuły na pewno nie będą rozczarowane kolejnymi.

Jaki model macierzyństwa jest Ci najbliższy?

Na swój użytek nazywam go modelem wolności z dzieckiem, w przeciwieństwie do wolności od dziecka.
Czyli raczej robienie różnych rzeczy bez wykluczania dziecka ze swojego planu życiowego, choć niekoniecznie z dzieckiem przylepionym do mamy.
Mówię to z perspektywy mamy prawie dwulatki, nie niemowlaka, to też jest różnica.
Ważne jest dla mnie stworzenie dla dziecka takiej rodziny, społeczności, w której będzie się ono czuło bezpiecznie i dobrze.
Choć wiem, że w tej chwili nadal jestem dla Bronki najważniejsza, to chciałabym, żeby czuła się dobrze też z innymi osobami, żeby jej świat nie składał się tylko z niej i ze mnie, lecz by zaludniały go też inne życzliwe osoby.

Co dało Ci bycie mamą Bronki?

Zaraz po urodzeniu Bronki miałam takie bardzo dziwne uczucie, jakiejś wszechwiedzy, która nagle na mnie spłynęła, jakbym nagle dostała klucz do zrozumienia świata. Taki stan zadufania w sobie nie trwał na szczęście długo, bo na dłuższą metę oznacza on zamknięcie na doświadczenie innych i ogranicza zamiast otwierać.
Ale to poczucie niesamowitej mocy, jaką daje macierzyństwo, pozostało.

Anna Zdrojewska - kulturoznawczyni, badaczka gender, pisze doktorat poświęcony macierzyństwu w Instytucie Kultury Polskiej UW. Razem z Claudią Snochowską-Gonzalez nakręciła film dokumentalny o podziemiu aborcyjnym "Podziemne państwo kobiet". Nominowana do tytułu "Polka Roku" Wysokich Obcasów.
Założycielka wydawnictwa Mamania.
Mamą 2-letniej Bronki.

Krąg Matek na Wyprawie Mama

2010-04-27T10:03:00.004+02:00

Krąg Matek podczas Wyprawy Mama!

Zapraszamy na mini zajęcia Kręgu Matek - 4 maja, o godzinie 12.

Zapraszamy Mamy na spotkanie, na którym przyjrzymy się naszym wewnętrznym ograniczeniom i przekonaniom na temat naszej roli, jako matki. Przyjrzymy się takim "kamykom" w duszy, które nie pozwalają w pełni cieszyć się macierzyństwem.
I rozstaniemy się z nimi :-)
ZAPISY TU

Zosia

2010-04-26T09:27:00.011+02:00

Rok temu już dwa dni miałam Ją ze sobą.
Nie wypuszczałam małego tobołka z rąk. Bez obaw spałam z Nią, nosiłam, przytulałam.
Niechętnie kładłam w plastikowym kojczyku.
Czekałam, aż znajdziemy się w domu i będę mogła włożyć Ją w chustę i mieć nieustająco przy sobie.

Kiedy moja położna Marysia Romanowska przystawiła mi Ją do piersi, poczułam powalającą falę przyjemności.
Ciało pamiętało, jak to jest karmić.
To było doświadczenie magiczne.
Byłam zaskoczona, że TO może być tak przyjemne.
Karmienie, przewijanie, przytulanie...
Bycie mamą...
Takie proste.

Zosia wniosła w naszą rodzinę nieskrępowaną radość.

Jest moją nauczycielką Łączenia:
miłości do dwojga dzieci
pracy i mamowania
bycia mamą i bycia żoną
wygody i wyzwań (ach, to pranie pieluch versus jednorazówki ;-), ach, te ekologiczne zupki versus słoiczki ;-)

Moja uśmiechnięta, zadowolona z życia Córeczka.
Bycie z Nią pokazuje mi, że jedyna, jedynie słuszna droga nie istnieje.
Że można łączyć.
To wielka ulga.
Dziękuję Ci za to, Zosiu.
Rośnij zdrowa i szczęśliwa!

Zosia i jej urodzinowy torcik kukurydziany

Roczna, potargana Zosia z Babcią Ewą

Odpoczynek na tacie po urodzinowych szaleństwach

Mama Mia

2010-04-23T09:05:00.014+02:00

Kawiarnia na warszawskim Ursynowie oczywiście założona przez mamy dla mam.
Miejsce bardzo kolorowe i dziecięce.
Genialna "zagroda" dla raczkująco-chodzących maluchów. Zamyka się furtkę i spokojnie pije kawę ;-)

Można zjeść sałatki, kanapki, ciasta, są też specjały dla mam karmiących i dzieci bezmlecznych i bezglutenowych. Takie podejście mogą mieć tylko matki :-)
Można oczywiście kupić na miejscu książeczki, ubranka, gadżety, biżuterię.
W łazience jest przewijak i wszystkie potrzebne akcesoria.
W zacisznym kąciku przy łazience jest fotel do karmienia, jeżeli potrzebujemy się nieco odseparować przy posilaniu ssaka.
Dla dzieci krzesełka do karmienia i plastikowe talerzyki.
Ceny warszawskie, czyli dość wysokie. Kawy 9-10 zł, sałatki 19-25 zł.

Dla mnie Mama Mia jest może trochę zbyt dziecięca, maluchowa, słodka.
Dla mojego 5-latka nie ma tam już nic ciekawego do roboty, a przy dużej ilości maluchów musi uważać podwójnie.
Dla Zosi miejsce jest idealne.
Mimo tego, gdybym mieszkała na Ursynowie, to pewnie często zachodziłabym do Mama Mia na kawkę.
A taki kojec powinien być w każdej kawiarnia :-)

Mama Mia
Aleja KEN 56 / lok. 5
niedaleko stacji metra Natolin
tel: (22) 207 23 61

Wiosna nad rzeką

2010-04-18T19:47:00.020+02:00

W lesie nad Pilicą wiosna przepiękna - las zasłany przylaszczkami, ożywcza zieleń.

Zupełnie niespodziewanie znaleźliśmy się w weekend w Spale.

I tutaj dogoniła nas wielka historia.
Uczestniczyliśmy, chcąc nie chcąc, zupełnie przypadkiem, tak oddaleni od Warszawy i Krakowa, w uroczystościach pogrzebowych generała Tadeusza Buka, który mieszkał w Spale.

Dość poruszające.

Śmierć, świat i dojrzałość

2010-04-15T10:42:00.005+02:00

Codziennie rano się budzę i czuję ogromne współczucie i smutek.
Wyobrażam sobie te wszystkie rodziny bez bliskich...
Włączam radio, internet, telewizor, słucham, patrzę i ...coraz bardziej odcinam się od tych porannych uczuć.
Nakręcam się, oburzam, analizuję i tym samym odsuwam od siebie grozę śmierci, która jest tak blisko.
Czuję się ograbiona z przeżywania tego, co się stało.

Wyłączam i wychodzę na spacer z Zosią.

I cieszę się wiosną, gadającą córką, przeżywam swoje prywatne dylematy.
Ale patrzę też na flagę na naszym balkonie, flagę, którą musiałam powiesić, choć teraz, czasem mam ochotę już ją zdjąć.

Polecam bardzo ciekawy wywiad Jakuba Janiszewskiego z radia TOK FM z filozofem Piotrem Balcerowiczem i pisarką, kulturoznawczynią Sylwią Chutnik.
Poruszył mnie w tym morzu spekulacji i emocji:

Piotr Balcerowicz:
"Dla mnie jest znamienne to, że świat przestał istnieć w polskich mediach. Kto wie ze słuchaczy, że w Tajlandii zginęło kilkadziesiąt osób w wyniku zamieszek? Starci z policją, policja otworzyła ogień. Świat o tym mówi. To jest też bardzo tragiczne zdarzenie i powinno być obecne także w polskich mediach.
Bangkok jest daleko, Tajlandia jest daleko. C o to ma za znaczenie?
Otóż ma, bo ze względu na tragedię w danych krajach, czy to w Tajlandii, czy w Brazylii, czy w Polsce, świat nie przestaje istnieć. To wykluczenie świata z naszej świadomości pokazuje pewną poważną, moim zdaniem, ułomność Polaków.
(...) poddawanie się całkowicie własnym emocjom świadczy o braku dojrzałości. Człowiek dojrzały jest świadom, że emocje nami kierują, ale nie powinny nigdy odbierać nam rozumu. Jesteśmy istotą integralną, kierujemy się i rozumem, i emocjami, i nawet w tragediach największej żałoby narodowej powinniśmy jednak rozum zachowywać i śledzić to, co się dzieje na świecie."

Pełny tekst wywiadu TU.

Izabela Jaruga-Nowacka

2010-04-13T09:02:00.005+02:00

Mądra, silna, piękna.
Odważna.

Miałam przyjemność pracować z nią przez chwilkę, przez sekundę - coś ustalać, coś zmieniać.
Była konkretna, ale i niezwykle serdeczna.

I tak piękna i pewna swej kobiecości...
W poglądach, postawach, strojach, koralach...

TU można złożyć swoje kondolencje.

TU można przeczytać wspomnienie Magdaleny Środy o Izabeli Jarudze-Nowackiej.

TU można przeczytać więcej wspomnień.

Zdjęcie pochodzi z portalu Izabeli Jarugi-Nowackiej

.........

2010-04-10T20:00:00.003+02:00

Tak wielka tragedia...
Odeszło tyle wspaniałych Kobiet i Mężczyzn.
Cześć Ich Pamięci!

Wiosenne grupy Kręgu Matek

2010-04-06T09:47:00.003+02:00

Zapraszam serdecznie na wiosenne grupy Kręgu Matek.

Zajęcia nowych grup ruszą 21 kwietnia (środy) i 23 kwietnia (piątki).

Wszystkie informacje szczegółowe i zapisy na stronie Mamy w Centrum.

TUTAJ możesz przeczytać relacje uczestniczek poprzednich grup Kręgu Matek.

Radosnych Świat!

2010-04-02T09:05:00.002+02:00

Radosnych, ciepłych, rodzinnych i pełnych Odnowy Świat!

TO

2010-04-02T08:45:00.005+02:00

Zosia przynosi nam różne rzeczy, a my zadajemy jej pytanie:

"Zosiu, co to?"

I tu pada odpowiedź, pełna radości, ale i niezachwianej pewności:

"TO"

TO to zabawka, smoczek, kubeczek, kawałek papieru, bierka brata, znaleziony pod szafką mój tusz do rzęs...
TO to wszystko.
Cały świat.

Tak, Zosiu.

To jest Tym i niczym Innym.

Moja Mała Budda.

Krąg Przyszłych Matek

2010-03-16T10:35:00.005+01:00

Z ogromną przyjemnością zapraszamy Was, Kochane Przyszłe Mamy, na grupę rozwojowo-jogową
- KRĄG PRZYSZŁYCH MATEK.

Będziemy ćwiczyć, gadać i wspierać się.
Rozbrajać mity, oswajać lęki i cieszyć się z czasu Pełni i Rozkwitu.

Będziemy bardzo świadomie przygotowywać się do porodu i tego, co nastąpi po :-)

Kolejną edycję zaczynamy już 22 marca.

Wszystkie informacje i zapisy TU.

Wybór

2010-03-15T09:21:00.010+01:00

Wybór.
Wolny.
Nie obarczony znaczeniami.
Wybór oparty o solidną wiedzę, ale i o swoje potrzeby.
Wybór silnej, pewnej siebie kobiety.

Wolny wybór to podstawa wolnego macierzyństwa.

Takiego, które cieszy, buduje i daje przyjemność.
Nie tylko dziecku, ale i matce.

Wybór rodzenia, karmienia, wychowywania.
Takiego, jakiego JA chcę, a nie wszyscy dookoła.
Wybór, który można zmieniać, modyfikować, nie być w jego niewoli.

Marzyłabym, żeby kobiety dostawały pełną wiedzą - solidną, bez znaczeń, bez ideolo, o wszystkich wadach i zaletach, np: karmienia piersią i butelką.
Chcesz karmić piersią - proszę bardzo! to się robi tak i tak.
Chcesz karmić butelką - proszę bardzo! to się robi tak i tak.
A co wybierzesz, to TWOJA DECYZJA.

Naprawdę nie ma znaczenia dla jakości naszego macierzyństwa, czy karmię piersią, czy butelką, czy uprawiam attachment parenting czy nie, czy pieluchuję wielorazówkami, czy nie, czy latam po kaszkę jaglaną na odległy bazarek, czy to olewam.
(czasem latam, czasem olewam ;-)
Nie ma znaczenia, czy daję parówki, nie przejmuję się "śmiercionośnym" glutenem, czy szczepię wszystkim, czy niczym.
Czy śpię z dzieckiem, noszę w chuście, bawię się edukacyjnie.
Czy włączam minimini, czy zaburzam mu rytm dnia wyjściem do centrum handlowego, czy daję biszkopta, żeby zamilkło choć na chwilkę.

Nie ma to znaczenia, kiedy naprawdę wiem, co robię i jest to w zgodzie ze mną.
Wtedy nic nie podkopie mojego poczucia wartości, jako matki.
Nic nie będzie podstępnie szeptać "coś z tobą nie tak, jeżeli nie robisz... tego czy tamtego", albo pokazywać swoją drugą stronę, równie zniewalającą: "jesteś lepsza, najlepsza od tych innych, bo robisz...to i to."

To są tylko wybory.
Coś wybieramy, bo jest nam to bliższe, milsze.
Bo uważamy, że dla NAS będzie dobre.
To wypadkowa naszych potrzeb, wiedzy, stylu życia.

Ale nic z tych rzeczy nie czyni nas lepszą, troskliwszą matką od innych.
To pułapka samouwielbienia matczynego.
Jestem lepsza, bo... (tutaj można wstawić swoją opcję ;-)

A jeżeli wiemy, co robimy i dlaczego, to nie musimy niczego (sobie, ani innym) udowadniać, nikogo przekonywać, o nic walczyć.
Możemy w spokoju kochać nasze dzieci.
Podejmować tylko nasze wybory.
I mieć z tego przyjemność.

Wybór Matki Wilczycy.
Wolnej.
Samostanowiącej.
Pewnej swego.

I tego Wam życzę :-)

Wiosna?

2010-03-14T22:53:00.007+01:00

Hmm, miała już nadejść...

Zasypany, zaspany Grochów.
Sprzed chwili...

Jestem słuchawką

2010-03-14T21:52:00.007+01:00

Stacją odbiorczą.
Przekaźnikiem.

To nie przenośnia.
To rzeczywista rzeczywistość :-)

Kilka razy dziennie pada:
"mamo, muszę ci coś opowiedzieć...", "mamo, czy wiesz, że...", "mamo, posłuchaj mnie..."

I płyną opowieści: o przedszkolu, o kolegach, o tym, że ktoś kogoś popchnął, że na podwórku bawiłem się z Julką, "wiesz, mamo, to niesamowite, z dziewczynką!", że na obiad były kluski z polewką "wiesz, mamo, z moją ulubioną, taką mięskową", że w nowym odcinku "Adibu" było o zatkanych uszkach...
I już wieczorem, na dobranoc, prawie przez sen: "nie chcę jutro iść do przedszkola, mało się z wami nabyłem w ten weekend."

A ja słucham.
Chłonę każde słowo Antosia.
I staram się to robić, jak najlepiej umiem.
Nie wtrącać się, nie pouczać, nie moralizować, nie dawać rad.
Nie oceniać i nie wartościować.

I nie jest to proste.
Och, jak cisną się na usta przemądrzałe słówka!
Dobre radki. Dydaktyczne smrodki. Ułatwiające życie rozwiązania.
A czasem znużenie tym dziecięcym paplaniem.

Tylko chłopczyk zaraz po czymś takim milknie. I już nie chcę się dzielić.
Gryzę się więc w język i słucham.
Jestem tylko słuchaniem.
Tylko i aż.

I kiedy mruczę kolejne mądre i zachęcające "hmm..." (było się na kursach wychowawczych, to się wie ;-), mój 5-letni nauczyciel mówi:
"mamo, ale popatrz na mnie, bo jak nie patrzysz i mówisz "hmm...", to nie wiem, czy mnie naprawdę słuchasz."

Nic dodać, nic ująć.

Jestem Matką-Słuchawką.

Wielka Księga Cipek

2010-03-12T08:56:00.011+01:00

Oj, jak ja lubię takie książki, takie tematy i takie kontrowersje ;-)

Cipka.

Słowo zwulgaryzowane i zawłaszczone.
Bo "ten" kawałek naszego ciała jest zawstydzany, nieznany, wywołujący rumieniec.
Otoczony mitami, zakryty, dla niektórych wręcz obrzydliwy.
Odebrana jest mu moc i radość.

Wagina, Joni, a w końcu swojska Cipka.

Ja lubię to słowo i chciałabym, żeby było odzyskane przez kobiety.
Żeby chciały go używać z lekkością i dumą.

Jeżeli i Wy chcecie odzyskać cipkę ;-), zajrzyjcie koniecznie TU i weźcie udział w Dniach Cipki.

Bo przecież ponad połowa ludzkości ma CIPKI!
Przez jedną z cipek przeszedł każdy i każda tego świata.
Cipki dojrzewają, miesiączkują, rodzą, odczuwają orgazmy, kochają, chorują. Cipki żyją :-)

Dan Hojner, autor książki, tak pisze:
"Jak zatytułować taką książkę? Nie ma oczywistej nazwy na kobiece narządy. (...) To naprawdę mocno niesprawiedliwe. Brak oczywistej nazwy na kobiece intymne części ciała, to jakby powiedzieć, że dziewczyny nie mają płci, nie mają seksualności.
Bez wątpienia należy mówić o cipkach na wesoło, inaczej nic się nie zmieni. (...)
Chodzi również o to, że cipki nadal są tematem niesłychanie tajemniczym i wstydliwym. Wiele osób tak sądzi, wśród nich też kobiety, co jest dość dziwne.
Przez całe tysiąclecia mężczyźni próbowali dowieść, że są więcej warci od kobiet, że siusiaki są lepsze od cipek. W końcu wszyscy w to uwierzyli.
Musimy oswoić się z cipkami, tak samo, jak z siusiakami, żeby nauczyć się o nich mówić."

Sama książeczka nie jest aż tak wielka.
Są w niej krótkie notki o miesiączce, budowie cipki, rodzeniu, masturbacji, życiu seksualnym. Garść informacji historyczno-kulturowych. Do tego wypowiedzi dorastających dziewczynek i chłopców. Całość jest lekka i zabawna.
Chyba najbardziej "szokujące" mogą być ilustracje Gunilli Kvarnstrom, ale to zajrzyjcie sami, nie będę Wam zdradzać smaczków :-)

Książka jest wydana w wersji "bez tabu" (tę mam) i wersji ocenzurowanej (muszę zajrzeć w księgarni co podległo cenzurze, choć się domyślam).

Warto do "Wielkie Księgi Cipek"przynajmniej zajrzeć i zastanowić się, jak będziemy rozmawiać z naszymi córkami o ich cipkach, jaki przekaz o kobiecości i seksualności mamy im do dania, i jaki w końcu mamy stosunek do naszego ciała i naszych własnych cipek?

Wielka Księga Cipek
Dan Hojner, Gunilla Kvarnstrom
wydanie I, 2010
Wydawnictwo Czarna Owca

Jestem bazą

2010-03-09T19:22:00.008+01:00

Stacją dokującą.
Portem przeładunkowym.
Jestem ładowarką - taką, jaką ma każda słuchawka bezprzewodowa.

To nie przenośnia.
To rzeczywista rzeczywistość :-)

Zosia bardzo śmiało poznaje świat.
Bawi się sama, raczkuje, gdzie chce, potrafi na długie minuty zająć się sobą.
Jest radosna, pewna swego, ciekawa i cierpliwa w tym poznawaniu świata.

Ale...
muszę siedzieć na podłodze, oparta o kanapę.

Tylko tyle i aż tyle.
Nic nie muszę robić, Zosia nie potrzebuje mnie do zabawy, mam tylko siedzieć i być.

Żeby można było na setną sekundy przyraczkować i się przytulić.
Naładować bateryjkę i gnać dalej.
Żeby coś mi pokazać, przynieść (najczęściej paproszek, kuleczkę kociej karmy lub kawałeczek wymiędlonego papierka)
Żeby się uśmiechnąć lub pomarudzić chwilkę.
To wszystko trwa sekundy.

I kiedy tak siedzę, "bez celu", to próbuję się wyrwać z tego siedzenia.
Przecież jest tyle "ważnych" spraw!
Sprawdzić mejle, poczytać, nastawić pranie!
Przecież Zosia na pewno nie zauważy. Przecież i tak jestem obok.

I wtedy moja "słuchaweczka" przywołuje mnie do porządku.
Ze spokojnego dziecka zmienia się w mega-marudę. Już się nie bawi, już nic jej nie interesuje.

Więc siadam z powrotem "na bazie" i po prostu JESTEM.
Zosia, usatysfakcjonowana, radośnie wywala skarpetki z szuflady.

Jestem Matką-Bazą.

Przemijanie i trwanie

2010-02-28T21:26:00.002+01:00

5 lat temu i teraz.
Zupełnie inne dziecko, zupełnie inna ja...
To samo okno balkonowe i ten sam zachwyt nad przejeżdżającymi naszą ulicą samochodami...

Czas mija i jednocześnie zatacza koło wracając w to samo miejsce...

Wiosna

2010-02-28T21:20:00.003+01:00

Już naprawdę coraz bliżej...
Słońce, wiosna, długie spacery, brykanie po placu zabaw, długie pikniki weekendowe, narzucanie na siebie i dzieci TYLKO cieniutkiego sweterka :-)
Już naprawdę coraz bliżej...
Miłego tygodnia!

Na dobry początek weekendu...

2010-02-26T16:15:00.013+01:00

Dziękuję Wam za Wasze połogowe wspomnienia.
I każdej z nas życzę, żebyśmy potrafiły być takimi dobrymi aniołami dla naszych dzieci, kiedy same będą miały dzieci!

Książka Soni Raduńskiej, wylosowana tradycyjnie rączką Antosia (choć i Zosia się garnęła) wędruje do Agnieszki :-)
Agnieszko, prześlij mi, proszę swój adres.

Miłej lektury i miłego weekendu, Kochane Mamy!

D.O.M.E.K.

2010-02-22T20:24:00.006+01:00

Sobotni poranek.
Jeszcze śpię.
Obok na kanapie usadowił się Antoś z książką.

"Kątem" ucha słyszę:

"jest z betonu
jest tam miejsce do spania
jest tam łazienka
jest tam kuchnia
i jest w mieście"

chwila ciszy, szelest kartki...

"jest z drewna
jest ze szkła
jest tam miejsce do spania
jest tam łazienka
i jest w lesie, na wsi"

chwila ciszy, szelest kartki...

"jest z plastiku
jest z metalu
jest tam miejsce do spania
jest tam łazienka
jest tam kuchnia
i jest w mieście"

Zaintrygowana zaglądam Antosiowi przez ramię.
A on "czyta" książkę - cudo :-)

To książka o przeróżnych domach i domkach na świecie - domki-jajka, domki-orzeszki, domki do picia herbaty, domki na cienkich nóżkach...
Domy są najprawdziwsze, zaprojektowane przez wybitnych architektów, rozsiane po całym świecie.
Tekst jest krótki, zabawny, ale treściwy. Ilustracje mocne i wyraziste.

System ikonek pozwala dziecku na samodzielne opisywanie każdego domku.
I to czynił Antoś :-)
Do tego plany domków, mapa świata i można książkę studiować z zapałem przez długie minuty.

Od 2 tygodniu "D.O.M.E.K." panuje u nas niepodzielnie.

Książkę napisali Aleksandra Machowiak i Daniel Mizieliński, a wydało wydawnictwo Dwie Siostry.

Na stronie wydawnictwa znajdziecie więcej informacji o książce, w tym listę nagród, jaką D.O.M.E.K. zgarnia z powodzeniem.

A my z niecierpliwością czekamy na następną książkę z tej serii - D.E.S.I.G.N :-)

I dziękujemy Kasi z 3sisters za cudny podarunek :-)

Rodzinka :-)

2010-02-19T17:06:00.006+01:00

Make your Stick Figure Family at FreeFlashToys.com

1 procent

2010-02-18T10:26:00.002+01:00

Ja swój 1 procent wpłacam TU.

Mama mamy

2010-02-11T15:00:00.012+01:00

"Przypominam sobie, jak bardzo młoda matka potrzebuje w tym czasie kontaktu ze swoją matką. Bo rodząc dziecko, przeszła na jej stronę świata. Teraz obie są matkami, towarzyszkami w matkowaniu.
Ja, będąc w tym momencie życia, najbardziej potrzebowałam od swojej mamy obecności.
I docenienia tego, że sobie poradziłam i radzę.
Potrzebowałam jej doświadczonego spokoju, na którym mogłabym się oprzeć.
I potrzebowałam mamy dla siebie - kogoś, kto da mi swój czas, uwagę i troskę, tak jak ja daję to mojemu dziecku. Kogoś, kto mnie zna i bez słów wie, że teraz przydałby mi się kwadrans snu, a teraz coś do podparcia nóg przy karmieniu i że ten płacz zaraz minie...
Mama mamy."

Czy da się to trafniej opisać?

To słowa Soni Raduńskiej, pięknej i mądrej kobiety, która całą sobą wie, co w kobiecej duszy gra. Jej książka "Kartki z białego zeszytu" to lektura prosta i poruszająca jednocześnie.
Chciałabym tak umieć pisać, jak Sonia.

A teraz patrzę na raczkującą, niczego nie świadomą Zosię i już się cieszę, że będę mogła ją wspierać, kiedy będzie przechodzić na "stronę matki."
I mam głęboką nadzieję, że będę umiała to zrobić.
Taktownie, z miłością i czułością dla jej wyborów.
Bo za 30 lat, pewnie inaczej będzie się rodzić, wychowywać, opiekować.
Może karmienie piersią, chusty, ekologia to będą przebrzmiałe trendy?
Czy będę umiała być ponad to - ponad własne, mocne doświadczenie macierzyństwa?
Czy będę umiała "ustąpić miejsca" mojej córce?
Stać za jej plecami w "czerwonym namiocie" kobiet, gotowa do dyskretnej pomocy i dzielenia się swoją mądrością a nie przemądrzałością.
Czy będę pamiętała, jak delikatna jest młoda mama i jej odkryte serce?
I że zdanie zachwytu "jaki on malutki" może w niej wywołać panikę, czy aby dobrze je karmi, jak taki malutki...

I czy będę umiała być przy NIEJ, a nie tylko przy nowo narodzonym dziecku?
Mam nadzieję, że tak.

A czy będę umiała tak stanąć za kobietą mojego syna?

Och, wspaniałe wyzwania przede mną!

A pamiętam do dziś, że słowa pochwały od matki "świetnie sobie radzisz, córuś, jesteś super mamą" mogą zdziałać cuda i leczyć obolałą duszę położnicy.

A jak było u Was?
Doświadczyłyście tej kojącej obecności mamy? A może innej, mądrej kobiety?
Czy byłyście same w okresie połogu?
Zachęcam Was do dzielenia się swoimi opowieściami.
Wśród autorek komentarzy wylosuję książkę Soni.
Czekam na nie do 25 lutego.

Sonia Raduńska, "Kartki z białego zeszytu", Wydawnictwo W.A.B, wydanie I, 2008

Żyć w obfitości

2010-02-05T21:36:00.007+01:00

"Pieniądze, pieniądze, pieniądze.
Już po pieniądzach." - śpiewa Wanda Warska do słów Agnieszki Osieckiej.
Żeby tak nie było, trzeba o tych pieniądzach wiedzieć jak najwięcej. I to bez względu na wysokość naszych zarobków. Trzeba umieć mądrze je wydawać, oszczędzać i inwestować czyli umieć nimi zarządzać, tak żeby one nie zarządzały nami ;-)

Zapraszam Was do rozmowy z pasjonatką finansów - Dianą Więch-Jurowiec.

Diana, od roku prowadzisz warsztaty z finansów osobistych dla kobiet . Skąd ten pomysł?
Z własnych doświadczeń i doświadczeń moich przyjaciół i znajomych.
Całe moje dotychczasowe życie zawodowe było związane z finansami. Pracowałam w bankach i działach finansowych przedsiębiorstw i powoli docierało do mnie, że w życiu prywatnym budżet , mądre inwestycje czy alokacja wydatków są tak samo ważne, jak dla przedsiębiorstwa.
W każdym przedsiębiorstwie jest osobny dział, który zajmuje się tylko finansami. My natomiast, w naszych domach-przedsiębiorstwach, w tej dziedzinie często poruszamy się chaotycznie, zbyt często unikamy otwartych rozmów na temat finansów, nie mówiąc już o świadomym zarządzaniu pieniędzmi.
Zresztą nic dziwnego, skoro nikt nas tego nie uczy.
Moje warsztaty wypełniają tę lukę.

Dlaczego zdecydowałaś się prowadzić warsztaty dla kobiet? Czy tak znacząco różnimy się w tej kwestii od mężczyzn?
My, kobiety często czujemy się onieśmielone kwestiami finansowymi. Nie czujemy się ekspertkami na tym polu, przeraża nas trudna terminologia i konieczność znajomości matematyki. A w swoim gronie czujemy się pewniej, także ze swoją niewiedzą i niepewnością. Warsztaty działają trochę jak grupa wsparcia. To wielka ulga dowiedzieć się, że nie ja jedna nie mogę się dogadać z mężem w sprawie oszczędzania i wydawania wspólnych pieniędzy.
Dziewczyny przyznają, że finanse są dla nich nudne, trudne i niezrozumiałe, więc jeśli tylko mogą, to przekazują ten ciężar na barki mężczyzny.
Co ciekawe robi tak wiele kobiet, które jako singielki nieźle radziły sobie same. Statystyki są jednak nieubłagane: znakomita większość z nas część życia, być może całkiem sporą, spędzi bez mężczyzny.
Prawie 50% kobiet po 50-tce jest niezamężnych lub samotnych. Ale i wcześniej wiele kobiet wpada w finansowe tarapaty, z powodu śmierci małżonka, rozwodu lub tylko dlatego, że liczyły, że ktoś inny zajmie się ich finansową przyszłością.
Kobiety mają zazwyczaj problem z tym, co jest ich problemem również w innych dziedzinach życia - z zadbaniem o siebie.

O jakich problemach najczęściej mówią kobiety?
O braku umiejętności rozmawiania o pieniądzach, zwłaszcza ze swoimi partnerami.
O tym, że nie są w stanie zapanować nad wydawaniem pieniędzy, które rozpływają się nie wiadomo jak i kiedy.
O tym, że inwestowanie i finansowy żargon je przeraża, co więcej są przekonane, że do tego trzeba znać wyższą matematykę.
Że nawet chciałyby dobrze zarządzać swoimi pieniędzmi, ale zupełnie nie wiedzą od czego zacząć. Z tymi wszystkimi problemami rozprawiamy się podczas warsztatów.

Czego dokładnie dowiemy się na Twoich warsztatach?
Przede wszystkim staram się przekazać uczestniczkom, że finanse osobiste nie są wcale ani takie trudne, ani tym bardziej nudne, wręcz przeciwnie mogą być fascynujące. Nie potrzeba też do nich wyższej matematyki, podstawowe działania na liczbach w zupełności wystarczą.
Mówimy o tym, jakie są nasze przekonania na temat pieniędzy, w czym nam pomagają, a w czym przeszkadzają.
Uczestniczki uczą się stawiać sobie mądre cele finansowe i dowiadują się, jak je skutecznie realizować.
Uczą się jak odróżniać prawdziwe potrzeby od zachcianek i optymalizować wydatki.
Sporządzają budżet domowy i obliczają swoją wartość netto.
Otrzymują podstawową wiedzę na temat lokat, obligacji, funduszy inwestycyjnych i giełdy, a także kredytów i ubezpieczeń.
Dowiadują się, co to jest procent składany i co ma wspólnego z ich emeryturą. Uczą się wreszcie, jak konstruktywnie rozmawiać o pieniądzach ze swoim partnerem.

Łał! Brzmi fantastycznie!
Bardzo mi się też podoba, że na swoich warsztatach podkreślasz, jak ważne jest zabezpieczenie własnej przyszłości.
Jest kilka powodów, dla których szczególnie kobiety powinny poważnie pomyśleć o emeryturze. Po pierwsze kobiety wciąż zarabiają mniej niż mężczyźni - co oznacza, że musimy odkładać proporcjonalnie większą część naszego dochodu, żeby otrzymywać taką samą emeryturę.
Po drugie nasze dochody często zmniejszają się lub przez jakiś czas nie mamy ich wcale, z powodu macierzyństwa.
Przechodzimy na emeryturę wcześniej, a żyjemy dłużej niż mężczyźni, musimy więc zaoszczędzić proporcjonalnie więcej.
Wreszcie wiele z nas nie kwalifikuje się do państwowej emerytury, bo nie przepracowało odpowiedniej liczby lat.
To wystarczające powody, żeby teraz zacząć dbać o swoją spokojną przyszłość.

Oprócz ekonomii jesteś również absolwentką psychologii. Co psychologia ma wspólnego z finansami osobistymi?
Ma i to bardzo wiele. Można świetnie zdawać sobie sprawę z tego, że należy wydawać mniej niż się zarabia, że należy oszczędzać i inwestować, można mieć nawet gruntowną wiedzę na temat instrumentów finansowych - i nadal nie stosować tej wiedzy w praktyce.
Z pieniędzmi wiąże się wiele, często nieuświadomionych emocji, a wydając, oszczędzając i inwestując wcale nie zachowujemy się racjonalnie.
W dobrym zarządzaniu pieniędzmi przeszkadzają nam często ograniczające przekonania na ich temat.
Innymi słowy jeśli nie zrobimy sobie porządku w głowie, to nie będziemy go mieć również na naszym koncie bankowym.

Diana, dziękuję Ci za rozmowę.

Dziewczyny, zachęcam Was do udziału w zajęciach.

Więcej o domowych i rodzinnych finansach możecie się dowiedzieć na stronie Diany www.fikonomia.pl

Diana Więch-Jurowiec. Absolwentka Wydziału Ekonomii UMCS w Lublinie i Wydziału Psychologii SWPS w Warszawie. Przez wiele lat pracowała w działach finansowych międzynarodowych firm i banków. Wierzy, że w zarządzaniu pieniędzmi nie chodzi o ich jak największe pomnożenie, ale o wyższą jakość życia.
Jest mężatką i mamą Oli.
W czasie wolnym ćwiczy jogę.

Zdrowienie

2010-02-04T09:34:00.007+01:00

Choroby dzieci.
Zdarzają się dość regularnie.
Już trochę ich przeżyłam, ale się do nich nie przyzwyczaiłam - przeziębienia, zapalenia oskrzeli, krtani, anginy, ospy, rumienie zakaźne, niezidentyfikowane gorączki, problemy z oczkami, podejrzenia padaczki.
Od zwykłego kataru po skomplikowane, stresujące badania.

Lęk o ich zdrowie mam na jakimś komórkowym poziomie.
Na zewnątrz się trzymam, pocieszam, utulam, koję, noszę, leczę, ale w środku drżę.
Po ich wyzdrowieniu jestem wycieńczona.

Każda ich choroba wymusza jednak (wiem, banał) zatrzymanie się.
Odkładam na bok swoje plany (czasem z żalem, czasem z nerwem, bo coś "zawalam", z czegoś się zwalniam, coś przesuwam, coś tracę) i zaczynam leczyć - dotykiem, byciem, chłodnym okładem, gorzkim lekiem. Tu jest moje miejsce i moja "medicine".
Świat za oknem pędzi, a my w kołysce chusty wracamy do zdrowia.

Chwile

2010-01-31T16:34:00.009+01:00

Obracam je w głowie i w sercu z największą czułością.
Głaszczę, wspominam, rozkoszuję się.
Zjawiają się niepostrzeżenie, ale powalają swoją mocą.
Zawsze zapierają mi dech w piersiach.

Macierzyńska esencja.
Kwintesencja.
Rozkoszna nagroda.

To moment, kiedy widzisz wyciągnięte w swoją stronę rączki i szeroki, bezzębny uśmiech na buzi. Właśnie na twój widok, tylko i wyłącznie na twój.

To chwila, kiedy czujesz ŚWIADOMIE położoną główkę na swoim ramieniu - żeby odpocząć, utulić się, odreagować lęk, ukryć zawstydzenie. I kiedy ta główka przylega idealnie, jest przyklejona do ciebie, zlewa się z twoim ciałem.

Kiedy pewnego dnia czujesz zarzucone na szyję łapki - ot tak, żeby się przytulić do mamy, z potrzeby malutkiego serduszka i ciałka.
I już nie tylko ty przytulasz, ale jesteś aktywnie, świadomie przytulana.

Kiedy odbierasz je z przedszkola i sobie idziecie - powoli, krok za krokiem, mały człowiek trzymający cię za rękę, mocno, pewnie, bez żadnego wahania.

I pierwsze "kofam cię" i "jesteś najpiekniejsa, mamo"

a ostatnio: "wiesz co, mamo, jak ty jesteś, to wszystko jest fajne, nawet nudzenie się."

Te chwile się zdarzają, niezaplanowane, kosmiczne, jak dodatkowy bonus od życia.

Pamiętam o nich codziennie.

Eko-pupa

2010-01-13T17:56:00.020+01:00

Co Wam przychodzi na myśl, kiedy słyszycie "pielucha wielorazowa"?

Mokra, ciężka, przesikana tetra, którą trzeba gotować w wielkim garze?
Pranie, prasowanie, niewygoda?
Charakterystyczny smrodek?
Sznury pieluch ciągnące się przez cały dom?
Mokra pupa i odparzenia?

Jednym słowem kłopot i anachronizm.

Ale i w tej dziedzinie świat poszedł naprzód :-) i to różowe, co widzicie na pupie Zosi, to nowoczesna pieluszka wielorazowa.
Taka, co oddycha, dobrze chłonie, a od strony dziecka jest sucha i mięciutka.
No i nie zaśmieca środowiska, jak jednorazówka, która rozkłada się ok. 400 lat.
Jedna!
A przeciętny maluch "produkuje" przez rok tonę pieluszkowych śmieci!

Postanowiłam wejść w przygodę z wielorazówkami kilka miesięcy temu i ...się zniechęciłam - wielością tematów, pytań i kłopotów, jakie rysowały się na horyzoncie.
Jednak, w mojej umiarkowanie ekologicznej duszy, ziarenko zostało zasiane.
Ponowiłam więc dać pieluchom wielorazowym jeszcze jedną szansę i ...wsiąkłam całkowicie!
Te śliczne, kolorowe majtasy są uzależniające :-)
Rozpoznaję na razie temat, testujemy rodzaje pieluszek, firmy, opracowuję najlepsze strategie prania i suszenia.
Po kilku tygodniach użytkowania stwierdzam, że nie jest to takie trudne i kłopotliwe, choć niewątpliwie trzeba przestawić myślenie i przyzwyczajenia - market-paczka pieluch, najlepiej w promocji-brudną zawinąć i do kosza. I po temacie.
Teraz mniej więcej już wiem, co Zosi najbardziej odpowiada, co sprawdza się lepiej w nocy, a co w dzień i co nie robi z jej pupy za dużego kuperka.
Choć jeszcze wiele testów przed nami :-), bo jesteśmy na poziomie "początkującym", czyli używamy tylko kieszonek, a świat otulaczy, formowanek, bambusa i wielu innych rozwiązań jeszcze jest nam obcy.

Chyba większość sklepów z pieluszkami założyły mamy-pasjoantki.
U wielu z nich znajdziecie odpowiedzi na nurtujące Was pytania.
Polecam Wam następujące sklepy: Pieluszkarnia, Ekodzieciak, Ekobaby oraz stronę mamy, która szyje pieluszki w niczym nie ustępujące jakością tym belgijskim czy australijskim - Babjetta.
Na tych stronach znajdziecie multum przydatnych informacji.
Warto też zajrzeć na forum Chusty.info na podforum o pieluszkach.

Zalety pieluszek:
- ekologia - to oczywiste!
- mniej chemii blisko dziecka.
- mnie uczuleń, odparzeń, podrażnień.
- wiele rodzajów pieluszek - kieszonki, "wszystko w jednym", formowanki, pieluszki bambusowe, bawełniane, mikropolarowe - każdy znajdzie coś dla siebie.
- można kupić pieluszki one size, które, dzięki napom regulującym, są dobre od czasów noworodkowych po czasy nocnikowe, można też kupować pieluszki zgodne z wagą malucha.
- koszty prania, proszków i samych pieluszek są niższe niż zakup pieluszek jednorazowych, dokładne wyliczenia można znaleźć np: na forum chusty.info.
- dziecko przewija się dokładnie tak samo, jak przy jednorazówkach :-)
- eko-pieluszkowanie można zacząć w każdym wieku dziecka.
- pieluszki pierze się, najzwyczajniej w świecie, w pralce. Jednak nie należy używać żadnych zmiękczaczy, wybielaczy oraz kremów przeciw odparzeniom - wszystkie te środki zmniejszają chłonność pieluszki.
- pieluszki mogą być używane przez kolejne dzieci lub po prostu sprzedane, jak dziecko przesiądzie się na nocnik. Rynek pieluszek używanych kwitnie :-)

Wady (a przynajmniej początkowe trudności) pieluszek wielorazowych:
- trzeba na raz wydać sporą kwotę, jedna pieluszka lub otulacz plus wkładka kosztuje od 30 do 70, a trzeba ich mieć ok. 20. Jednak koszt zakupu pieluszek wielorazowych zwraca się po ok. pół roku użytkowania.
Ja kupuję stopniowo i czasem jeszcze sięgam po huggisa, jak wszystko jest w pralce. Mam na razie 7 pieluszek i to troszkę za mało, muszę je prać codziennie, a wolałabym co 2 dni.
- trzeba dokupić kilka zupełnie nowych produktów, m.in.: mydełko odplamiające, eko-proszek antybakteryjny, można kupić papierki na kupkę, dodatkowe wkładki chłonne, worek nieprzemakalny na wyjścia, olejek odkażający, wiadro z przykrywką do przechowywania brudnych pieluszek.
- do naszego, i tak pełnego planowania i logistyki, życia matki trzeba dodać kolejną czynność - pilnowanie, żeby odpowiednia porcja pieluszek była wyprana i sucha. Pieluszki schną od kilku godzin do dwóch dni, więc planowanie jest konieczne.
- czasem trzeba włożyć sporo wysiłku, żeby przekonać otoczenie do naszego wyboru.
- uzależnienie od kupowania coraz to bardziej kolorowych pieluszek ;-) (my czekamy właśnie na różowe moro, "dżins" i pieluszkę w sówki)

p.s. aha, ekologia wciąga ;-)
otworzył się przede mną świat orzechów piorących, kul do prania, ekologicznych środków czystości, naturalnych kosmetyków, ubranek z mięsistej, organicznej bawełny, tysiąca życiodajnych olejów...uff, ekologia to też niezły rynek komercyjny i należy o tym pamiętać.

Pewnemu Pięciolatkowi :)

2010-01-12T13:55:00.004+01:00

Antosiu!
Szczęśliwego dzieciństwa i pociechy z rodziców ;-)

Wraz z Twoim narodzinami rozpoczęłam jedną z najwspanialszych przygód życia.
Dziękuję Ci za to, Synku!

Dom na Łąkach

2010-01-05T12:19:00.027+01:00

Hmm... ciężko mi opisać Dom na Łąkach.
Tak, jak ciężko opisywać, bez zbytnich uniesień i egzaltacji ;-), obiekt swojego zakochania.
A ja Dom na Łąkach i jego Gospodarzy obdarzyłam gorącym uczuciem :-)

Ale spróbuję.

Dom na Łąkach stoi w Beskidzie Niskim w Izbach.
Można w nim wynająć pokój i spędzić rodzinne wakacje.
Pokoje są wygodne i duże. Większość z łazienkami. Cały Dom jest bardzo gustownie urządzony.
Jedzenie jest bardzo smaczne! I jest go zawsze bardzo dużo, więc podczas wakacji w Domu na Łąkach można troszkę przytyć ;-)

Do dyspozycji gości jest jadalnia, bawialnia i ogromny ogród z placem zabaw.
Wieczory można spędzić w "domowym kinie", bo gospodarze posiadają imponującą kolekcję dobrych filmów.
W jadalni dla maluchów krzesełka do karmienia i odpowiednia zastawa.
W bawialni zabawki i gry.
Za niewielką opłatą można "wynająć" łóżeczko turystyczne.
Rodziny z dziećmi mają wszystkie potrzebne udogodnienia.

A to wszystko za bardzo sensowne ceny.

Wokół prześliczny Beskid Niski z niezbyt męczącymi szlakami i przepięknymi cerkwiami oraz urocze polskie i słowackie miasteczka do zwiedzania - Stary Sącz, Krynica Górska, Bardejów.
Można wybrać więc opcję pobytu bardziej leniwą lub bardziej aktywną.

No dobra - to była wersja oficjalna.
A teraz ta zakochana :-)

Dom na Łąkach jest wspaniały, świetny i cudny!
Gospodarze - Agnieszka i Andrzej Adamkiewiczowie i ich Córeczki - Tosia i Anielka, są wspaniali, świetni i cudni!
Atmosfera w Domu na Łąkach jest wspaniała, świetna i cudna!
Dom na Łąkach ma to "coś"!

Uwielbiamy tam jeździć :-)

Trafiliśmy tam latem, bo kiedyś koleżanka wspomniała nam o tym miejscu.
Zastaliśmy Dom ze wspaniałą atmosferą oraz z pełnym radości, ale i profesjonalizmu podejściem dla gości. Poczuliśmy się swobodnie, ale i w pełni zaopiekowani i zadbani. Elastyczność Gospodarzy pozwala uniknąć wielu stresów. Widać i czuć, że przyjmowanie gości cieszy Andrzeja i Agnieszkę. A hordy dzieci ich nie męczą i nie stresują :-)

W Domu na Łąkach każdy znajdzie miejsce i przestrzeń dla siebie.
Dzieci mogą szaleć na dworze lub w bawialni. (Latem widywaliśmy naszego syna tylko na posiłkach :-)
Dorośli mogą siedzieć przy stole w jadalni i czytać, gadać, integrować się.
Albo oglądać filmy.
Albo leżeć na kocyku w ogrodzie.
Albo zaszyć się w pokoju.
Ja spędzałam długie godziny na studiowaniu pism o wnętrzach, w które Dom na Łąkach jest bogato wyposażony :-)

A wokół łąki, pagórki, widok na Lackową, przestrzeń, piękno i spokój.

Jedźcie tam, bo naprawdę warto!
Tylko nie czekajcie z rezerwacją, bo do Domu na Łąkach stoi kolejka chętnych gości :-)
My będziemy tam w sierpniu i najpewniej w czerwcu.
Do zobaczenia!

TUTAJ strona Domu na Łąkach.

Zima i lato w Domu na Łąkach

Zima w Beskidzie

2010-01-03T19:31:00.017+01:00

Tydzień w Beskidzie Niskim.
Cisza, spokój, biel...
Magia...

Już niebawem obszerna relacja o naszej gościnie we wspaniałym Domu .

Dziękuję

2009-12-26T21:00:00.012+01:00

Zaraz zacznie się ten Nowy...

A ja nic nie postanawiam, nic sobie nie obiecuję - żadnego: schudnę, nauczę się, zadbam, zmienię, poprawię...

Żadnych wymagań.

Żadnego stawiania sobie poprzeczki ponad głową.

Po co fundować sobie frustrację na własne życzenie?

Za to zrobię coś innego.

Coś odwrotnego i jednocześnie prostego. Coś, co mnie olśniło.

Podziękuję.

Za to, co minęło - za to, co za mną.
Za ten pracowity, cudowny, pełen znaczeń i zmian Rok.

Wyrażę wdzięczność za dom, pracę, miłość, przyjaźń. Podziękuję za zdarzenia, trudności, łatwości, zabawę, zmęczenie, wzruszenia - za wszystko, co mnie spotkało w mijającym czasie. Podziękuję synkowi, córce, ukochanemu, rodzinie, przyjaciółkom, znajomym...
Ucałuję malutką Córeczkę, która w tym roku zjawiła się w naszej rodzinie i tak pięknie, spokojnie, radośnie zajęła w niej miejsce.

Podziękuję SOBIE za uważność, troskę, wstawanie w nocy, karmienie, tulenie, czytanie, tłumaczenie, bycie w ciągłej gotowości do dawania...

Pokłonię się.
Odwrócę się i z wdzięcznością popatrzę na moje życie.

I wzbogacona o nią, bo jest naprawdę życiodajna, wejdę w Nowe...

Światła Wam życzę w Nowym!

Azyl i basta!

2009-12-21T10:52:00.018+01:00

Przedświąteczna bieganina - pierniczki, choinka, prezenty, sprzątanie, ustalanie, planowanie, pakowanie (góry czekają :-)

Uff...

Gdzie by tu się skryć, żeby odsapnąć?

Zawsze chciałam mieć "swoje" knajpki i kawiarnie - takie miejsca, gdzie jestem rozpoznawana, gdzie obsługa wie, co lubię, gdzie mam swój stolik, kąt, potrawę. Gdzie mogę spokojnie zjeść obiad, poczytać gazetę, a dzieci nikomu nie wadzą.

No i w tej chwili mam dwa takie miejsca.
Oba włoskie, oba bezpretensjonalne, oba ciepłe, oba sympatyczne i nie rujnujące kieszeni.
Na dwóch brzegach Wisły :-)
Zapraszam :-)
Może znajdziecie w nich chwilkę spokoju w przedświątecznej bieganinie.
Czego Wam i sobie życzę!

Pasta i Basta!
Nasze ulubione miejsce rodzinnych obiadów.
Ciepłe i sympatyczne. Właściciele zawsze starają się wyjść nam na przeciw - a to przestawią stolik, a to dostawią krzesło na nasze bambetle. Są przemili, a jednocześnie nienachalni.
Genialne kluski z łososiem, wspaniała tarta czekoladowa z migdałami, dobre wina i herbaty. Przemiła obsługa, bardzo przyjazne ceny.
Dla dzieci zabawki, kredki. Można zamawiać pół porcji, jest też menu dziecięce. (ale polecam coś z karty na pół właśnie). Antek dostaje zawsze danie spoza karty - czyli makaron z masłem i parmezanem:-)
Jest krzesełko do karmienia, nie ma przewijaka.
Ceny od 17 do 30 zł. Bardzo korzystne zestawy obiadowe w ciągu tygodnia.
Pasta i Basta, ul. Odolańska 5, Warszawa

Pasta Cafe
Knajpka na warszawskim Grochowie, a właściwie Kamionku, na tyłach Urzędu Dzielnicy, przy SWPS. Fajne, podkręcone, ładnie zaaranżowane miejsce z klimatem.
Szczególnie polecam tam wizytę latem, bo mają wielki, cudny ogródek. Można tam siedzieć godzinami.
Dla dzieci zabawki - zjeżdżalnia, bujaki i mnóstwo miejsca do biegania.
Pyszne makarony, świetne dania dnia, ale ciasta już takie sobie. Poza tym kanapki, pizza, kawa, wino. Ceny do 30 zł za danie, kawa 8 zł.
Nie ma przewijaka, są krzesełka do karmienia.
PastaCafe, ul. Kamionkowska 48, Warszawa

A Wy?
Macie "swoje" miejsca?

Coś pięknego :-) - prezentów ciąg dalszy

2009-12-17T12:00:00.012+01:00

Cudne, pastelowe, dziewczynkowe ilustracje Anny Sobocińskiej.
Nie mogę przestać ich podziwiać.
Mogą zawisnąć w pokoju dziecięcym, sypialni, pracowni.
Można się od nich uzależnić :-)

Ilustracje do kupienia TU lub TU.
Blog autorki TU.

Prezenty, prezenty, prezenty

2009-12-12T22:06:00.013+01:00

Co kupić dziecku, które ma już wszystko?
Jak wybrnąć z listu do św. Mikołaja, który wygląda, jak lista reklam w MiniMini ;-)?
Z czego ucieszy się tata, brat, mama, szwagierka?
Czy przyjaciółka ma tę płytę, bo pamiętam, że o niej mówiła?
A ukochany? Co sprawi mu przyjemność? Książka, płyta, stylowy gadżet?
I dlaczego wzrok przyciągają rzeczy, które podobają się MNIE, a niekoniecznie osobie obdarowanej?

Pytania, jak co roku...
Ważenie rzeczy w ręce.
Dotykanie, gładzenie, oglądanie ze wszystkich stron.
Sprawdzanie ceny.
Jednak nie, ale po chwili powrót do sklepu.
Czy będzie się podobać?
Paczuszka ląduje w torbie.
Chcę się dzielić swoją wdzięcznością i dlatego kupuję prezent.
Lubię je dawać.
Lubię je dostawać.

Moje osobiste typy prezentowe w tym roku to:

- skandynawskie kubeczki bez uszek duńskiej marki GreenGate.
Niby niewygodne, a jednak tak :-) Poranna kawa ogrzewa ręce.
Do kupienia w Fiorello i WonderHome.

- oraz książki Mariusza Szczygła - człowieka o wielkiej kulturze, wrażliwości, takcie, no i oczywiście doskonałym piórze.

Nie tylko dzieciaki

2009-12-09T21:58:00.008+01:00

Zobaczcie to! Koniecznie!
Bo powstał owoc pasji, chęci i wiary we własne siły.

Była sobie raz pewna dziewczyna - z wyczuciem piękna i jego potrzebą :-). Dziewczyna, taka, jak wiele z nas - żona, mama...
"Siedząc" z dwoma córeczkami w domu, zaczęła prowadzić bloga, a nawet dwa.
Jeden poprowadzi nas przez cudne wnętrza i olśniewające przedmioty.
Drugi pokaże, jak piękne może być dzieciństwo.
Nasza bohaterka, w zaciszu swojego domu, z pasją i zaangażowaniem prowadziła swoje blogi.

Ale było jej mało :-)
I tak z pasji powstał sklep. Możecie w nim kupić skandynawską ceramikę, tkaniny, ozdoby.

Jednak pędzącej maszyny rozwoju nie da się zatrzymać.
Po jakimś czasie do blogów i sklepu dołączyła GAZETA!
Cudna, piękna, wysmakowana, inspirująca, radosna, na światowym poziomie.
Mnie zachęciła do robienia jeszcze większej ilości zdjęć moim dzieciom :-)

Polecam Wam tę "chwilę zapomnienia" z gazetą "Nie tylko dzieciaki" i blogami naszej bohaterki. Można się w nich się zatopić na długie godziny :-)
A nasza bohaterka - Agnieszka Kwiatkowska - szykuje już kolejne odsłony swojej pasji, o czym niebawem Was poinformujemy :-)

Niedziela w Kazimierzu

2009-11-29T21:20:00.026+01:00

Kazimierz Dolny nad Wisłą

Śliczny nawet w listopadową niedzielę.
No ale ładnemu we wszystkim ładnie :-)

Tradycyjnie pyszny obiad zjedliśmy "U Fryzjera", a wyśmienitą herbatę wypiliśmy "U Dziwisza".

No i Wisła!
Zawsze zachwycająca!

Kofifi - Kalimba

2009-11-26T10:07:00.017+01:00

Kalimba i Kofifi to miejsce dobrze znane warszawskim dzieciom i rodzicom.
Kolorowe, radosne, z niewymuszoną atmosferą i w genialnym miejscu - przy jednym z fajniejszych placów zabaw w Warszawie.
Kofifi to kawiarnia, sklep z autorskimi zabawkami założycielki Kalimby - Natki Luniak, księgarnia oraz miejsce spotkań i warsztatów dla całej rodziny.
To miejsce zabaw dla dzieci - mają swój kącik z drewnianymi i szmacianymi zabawkami, czarodziejską antersolę, mogą też ganiać po całym lokalu.

Za każdym razem, kiedy tam jestem, zachwycam się, że Natce Luniak udało się stworzyć miejsce, gdzie nie tylko dzieci czują się świetnie. To miejsce przemawia do mojego "wewnętrznego dziecka" :-), a jednocześnie, jako dorosła, nie czuję się nim infantylnie i nie na miejscu.
Można tam spokojnie wejść kawę bez potomstwa :-)

W Kofifi można napić się kawy, herbaty, zjeść pyszne ciastka, a od jakiegoś czasu posilić się smaczną zupą lub innym daniem na ciepło (warzywa, kuskus, tarty).

Jedny minus kawiarni pojawia się w momencie, kiedy odbywają się tam urodziny. Dzieciaki roznoszą lokal i nie da się tam wytrzymać ;-)

W kawiarni jest przewijak, a prztyczek do światła w łazience znajduje się na poziomie przeciętnego 3-latka.

Kofifi mieści się na warszawskim Żoliborzu, przy ulicy Mierosławskiego, w bezpośrednim sąsiedztwie placu zabaw przy Placu Wilsona.
Strona www Kalimby.

Aha, i nie jest tam tak czerwono, jak na zdjęciach ;-).

Dobra gospodyni...

2009-11-24T22:14:00.013+01:00

Dla wszystkich zapracowanych, zabieganych, ale ambitnych, pań domu.

Dla tych wszystkich, które nie chcą tylko sprzątać, prać, karmić, tulić i przewijać.

Więc wieczorem zasiadają do czytania międzynarodowej literatury, ale zasypiają po pierwszej stronie. A z tej pierwszej strony to w sumie niewiele pamiętają.
A w kinie, na ciekawym i jakże rozwijającym filmie, szukają najwygodniejszej pozycji w fotelu...na drzemkę ;-)

Ale chcą, ale się starają!

Ten wiersz oddaje stan mojego ducha, ciała, serca i umysłu w dniu dzisiejszym ;-)

Poezja nie może być oderwana od życia
Poezja ma służyć życiu

Gospodyni domowa powinna:
wytrzeć kurze
wynieść śmieci
wymieść spod łóżka
wytrzepać dywan
nakarmić dziecko
pójść po zakupy
podlać kwiatki
napalić w piecu
przyrządzić obiad
wymyć rondle
wypłukać szklanki
wyprać pieluchy
zaszyć spodnie
przyszyć guzik
zacerować skarpetki
zapisać wydatki
i jeszcze zrobić tysiąceinnychrzeczyok-
tórychniemamypo-
jęcia
a potem lektura wielkich romantyków
i lu-lu...

Andrzej Bursa, "Funkcja poezji"

Więc idę zrobić te tysiacinnychrzeczyoktorychniemaniktpojecia, a potem coś poczytam - rozwijającego i nie o dzieciach, a jakże! ... jak nie zasnę ;-)
Dobranoc Moje Drogie.

Jedzenie na wolności

2009-11-20T19:59:00.027+01:00

Jednym z podstawowych założeń, jakie miałam, kiedy zostałam matką, było to, że nie będę zmuszać moich dzieci do jedzenia.
Niech jedzą co chcą, jak chcą i ile chcą.
Chciałam żeby odczuwały radość, a nie napięcie, jedząc. Żadnych małych szatnażyków, manipulacji, podstępów. Żadnego wpychania jedzenia na siłę, żadnych samolocików do buzi, żadnego karania za niezjedzenie czegoś tam.
Owszem miałam momenty latania z jedzeniem za dzieckiem, martwienia się, czy aby się najadło, ale szybko z nich wychodziłam.
Mówiłam sobie: "zostaw to jedzenie w spokoju, zostaw to jedzenie w spokoju, jedzenie i spokój to podstawa sukcesu."

Intuicyjnie pozwalałam malutkiemu Antosiowi jeść rączkami, próbować różnych smaków i zawsze respektowałam, kiedy dawał znak, że już się najadł. Nawet, jak następowało to po kilku kęsach. Nie przejmowałam się też bałaganem wokół, jedzeniem na ubrankach, podłodze, ścianie. Pozwalałam eksperymentować, poznawać, dotykać, doświadczać, mamlać, rozwalać, wcierać zupkę we włosy ;-)
No i mam dziecko jedzące chętnie, dużo, bez napięcia, a z radością.
No i chyba najważniejsze: Antoś słucha siebie, swojego ciała i brzuszka. To on wie i czuje, kiedy się najadł, a nie ja. I to on wie, co mu smakuje, a co nie. Ja to mogę tylko respektować.

A teraz w świat smaków wkracza Zosia i znów będę miała okazję obserwować, jak wielkie szczęście może sprawić kluska w rączce, jak dużego skupienia wymaga włożenie ziarenek ryżu do buzi.
I czuję wielką radość, że będę mogła w tym uczestniczyć.

A po jakimś czasie okazało się, że moje intuicyjne działania mają nazwę i to międzynarodową ;-)
Jest to metoda Baby-led Weaning (BLW).
Tutaj możecie przeczytać na czym dokładnie ta metoda polega i co daje dziecku i rodzicom.
A ja zachęcam Was do spróbowania "jedzenia na wolności" i wzięcia z BLW choćby części proponowanych tam rozwiązań.
Aha, i przygotujcie dużą ilość śliniaków i ubranek roboczych.
I odsuńcie krzesełko, jak najdalej od ściany, żeby potencjalny rzut miską jej nie zagroził ;-)
Powodzenia i smacznego!

BLW by 7-miesięczna Zosia :-)
w roli głównej szpinak z ziemniakami - pierwsze 4 zdjęcia

BLW by Antoś (8 miesięcy i trochę ponad rok)
w roli głównej: banany, rodzynki, brokuły, zupa i kanapki z serem

Narodziny "Malucha w Warszawie"

2009-11-09T09:29:00.021+01:00

Bezpłatny poradnik m.st Warszawy dla rodziców "Maluch w Warszawie" jest już dostępny!
TUTAJ możesz ściągnąć wersję internetową i ewentualnie uzupełnić dane.

Na pomysł napisania takiego poradnika wpadła młoda warszawska mama - Marta Smyrska.

Marta, jak narodził się pomysł na poradnik dla rodziców?
Idea poradnika narodziła się podczas internetowej dyskusji na moim ulubionym forum "Za Domkiem Stróża"na e-dziecko.pl.
Rozmawiałyśmy na temat Marty Stewart, która dostrzegła potencjał w doradzaniu ludziom. Miałam poczucie, że jako matka małego dziecka mam w głowie mnóstwo przydatnych informacji i chciałam się nimi podzielić z innymi. Miałam potrzebę, żeby wszystkie potrzebne informacje na temat dzieci znalazły się w jednym miejscu. Zawsze dużą wagę przywiązywałam do informacji. Dlatego zostałam PR-owcem ;) Poprzez poradnik chciałam podzielić się z innymi rodzicami wiedzą na temat, jak funkcjonować w mieście po narodzinach dziecka.
Inspiracją były dla mnie także zachodnie metropolie, takie jak Paryż, które od dawna wydają podobne poradniki dla rodziców.

Poradnik jest wydawnictwem miasta stołecznego Warszawa i to pierwsze w skali kraju takie miejskie wydawnictwo.
Przy opracowywaniu projektu poradnika od razu wiedziałam, że miasto jest najlepszym jego adresatem. Skontaktowałam się z Martą Widz z Centrum Komunikacji Społecznej Urzędu m.st. Warszawy. Pani Marta Widz z wielką otwartością przyjęła mój pomysł. Rozpoczęła się realizacja - ustalanie treści, zbieranie materiałów, weryfikacja danych oraz tworzenie całego zespołu zaangażowanych w projekt osób. Ten etap był pracochłonny, ale wszystkim nam zależało, żeby informacje w poradniku były, jak najbardziej rzetelne i aktualne.
Oczywiście na obecny kształt poradnika pracował cały sztab ludzi. Aż 21 osób - przedstawicieli wszystkich wydziałów miasta - współpracowało przy tworzeniu "Malucha w Warszawie". Ich merytoryczne uwagi, pomysły, wiedza są odzwierciedlone w informatorze i dzięki temu jest on tak aktualny.
I tak od pomysłu poprzez dobrą wolę oraz sprawną współpracę wielu osób powstał taki nowatorski miejski poradnik.

Co cię w tym poradniku szczególnie cieszy?
Cieszy mnie, że został wydany na papierze i trafi - poprzez ośrodki pomocy społecznej - do kobiet, które nie mają dostępu do internetu.
Cieszy mnie też to, że jest po prostu przydatny. Ostatnio mój synek upadł obijając sobie nos. Potrzebowałam szybko adresu szpitala dziecięcego. Sięgnęłam po przewodnik :-)

Jak wyobrażasz sobie idealne miasto przyjazne mamom i dzieciom?
To byłoby miasto na kształt Paryża. Z gęstą siecią metra, kafejkami na każdym rogu, karuzelami, La Vilette i wszechobecną akceptacją dzieci i matek.
Oprócz praktycznych udogodnień dla rodziców ważne jest też to , żeby samo miasto było piękne i harmonijne.
Bo dobry gust trzeba wyrabiać od urodzenia.

Marta Smyrska - absolwentka historii sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Obecnie PR Manager w agencji TBWA\PR. Wcześniej dziennikarka współpracująca z Polityką, Rzeczpospolitą, miesięcznikiem "Podróże" i "Dobre Wnętrze"

Mama 5-letniego Olka i 2-letniej Zosi.

Maluch w Warszawie

2009-11-05T17:29:00.019+01:00

Bezpłatny poradnik dla rodziców "Maluch w Warszawie" jest już dostępny!

TUTAJ możesz ściągnąć wersję w pdfie.

Poradnik papierowy będzie dostępny w poradniach i szpitalach realizujących program "Zdrowie, Mama i ja" oraz w szkołach rodzenia współpracujących z miastem.

Pomysłodawczynią poradnika jest młoda mama Marta Smyrska - niebawem na blogu wywiad z nią. Dowiecie się, jak powstał pomysł na taki informator.
A ja mam przyjemność być współautorką poradnika :-)

W poradniku znajdziecie wszystkie informacje potrzebne młodym Rodzicom - dane o szpitalach, poradniach, przychodniach, żłobkach, przedszkolach, placach zabaw, teatrach, domach kultury. Są też rozdziały poświęcone aspektom prawnym i zdrowotnym młodej mamy i malucha. Dowiecie się, m.in.: jak skompletować wyprawkę, zarejestrować noworodka, gdzie udać się na warsztaty wychowawcze, jak przygotować dziecko do przedszkola.
Zachęcamy do lektury i zgłaszania wszelkich poprawek i zmian na stronie poradnika.

Poradnik wydało miasto Warszawa, koordynatorką projektu była Marta Widz z Centrum Komunikacji Społecznej Urzędu m.st. Warszawy.
Inauguracji informatora dokonała pani Prezydent Hanna Gronkiewicz Waltz 4 listopada w szpitalu położniczym przy ul. Madalińskiego w Warszawie.

Moje dzieci testują poradnik :-)

Zimowa grupa Kręgu Matek

2009-11-04T21:17:00.007+01:00

Zapraszam serdecznie na zimową grupę Kręgu Matek.
Zajęcia nowej grupy ruszą 7 grudnia.
Wszystkie informacje szczegółowe i zapisy na stronie Mamy w Centrum.

TUTAJ możesz przeczytać relacje uczestniczek poprzednich grup Kręgu Matek

Aha, są jeszcze miejsca :-) Ostatnie cztery :-)

Żyrafa modna ;-)

2009-11-01T09:56:00.019+01:00

Żyrafka modna jest. Żyrafka trendy jest. Żyrafkę warto mieć.
Takie głosy dochodziły mnie zewsząd.
Bo kultowa, francuska zabawka zawitała w polskie progi.
Gumową, dość brzydaczną, choć pocieszną żyrafkę Sophie ma podobno każde francuskie dziecko oraz wszystkie dzieci gwiazd ;-)
Więc i moja Zosia dostała ją do testowania, a co!

Pierwsza żyrafka Sophie została wyprodukowana 25 maja 1961 roku we Francji. (stąd jej imię) Do dziś Sophie produkowana jest tradycyjnymi metodami - składającymi się z 14 ręcznych czynności. Zrobiona jest z gumy naturalnej (z drzewa Hevea) i pokryta bezpieczną farbą spożywczą. W internecie możecie przeczytać szczegółowy opis, czego to żyrafka nie stymuluję, jak doskonale wpływa na rozwój niemowlaka i jaka jest boska i świetna.

Dla mnie najważniejsza jest jednak "opinia" mojej małej sprawdzaczki różnych cudów. Wiele rzeczy nie przechodzi pozytywnie jej testów ;-) , ale żyrafka Sophie zdała egzamin.

Kiedy 3-miesięczna Zosia dostała żyrafkę uśmiechnęła się do niej, po czym od razu włożyła ją do buzi i zapamiętale obgryzała przez długie minuty. Do tej chwili dochodzące z kocyka ciamkanie, mlaskanie, pożeranie, obgryzanie oznacza bliskie spotkania Zosi z Sophie. Zosia sprawdza regularnie, czy można włożyć cała głowę żyrafy do buzi, czy cztery nogi da się pożreć jednocześnie, czy żyrafka złożona na pół wraca do swojej pierwotnej postaci. Żyrafka ratuje nas w chwilach kryzysu, bo ZAWSZE na jakiś czas zajmuje Zosię.

Zalety żyrafki:
- jest miękka i lekka, dziecko na pewno nie nabije sobie nią guza (jak ślicznymi, kolorowymi, ale ciężkimi grzechotkami)
- jest idealnie dopasowana do rączki dziecka, mała łapka pasuje do nóżek żyrafki, większa łapka do jej szyi, dziecko nie przeżywa frustracji, że ciągle mu się coś z tych rączek wymyka, z ciekawostek: nóżki żyrafki są tak zrobione, że przypominają maluchowi pępowinę - jej kształt i konsystencję.
- jest bezpieczna i nie made in china
- nie odkształca się od ciągłego mamlania
- łatwo się ją myje, choć trzeba uważać, bo od nadmiaru wody może przestać działać piszczyk
- pomaga na ząbkowanie i zaspakaja niemowlęcą potrzebę mamlania
- dla mnie jest taka jakaś... swojska, zwykła, normalna, bez fajerwerków kolorów i funkcji, po prostu fajna zabawka do międlenia na wszystkie strony, dziwię się, że na rynku nie ma podobnych zabawek różnych firm.

Wady żyrafki:
- cena! żyrafka kosztuje od 50 do 70 zł (w zależności od sklepu)
- farba ściera się od ciągłego ciamkania
- dla niektórych wadą może być zbytnia "modność" żyrafki, ale nie zrażajcie się tym, to naprawdę dobry produkt, a nie tylko szum piarowy.
- na początku zapach lateksu jest dość wyraźny

My kupiliśmy żyrafkę w sklepie Lullaby, na ulicy Kruczej 17 w Warszawie, za 49 zł. (wersja tańsza, niby supermarketowa, bez kartonowego pudełka, metryczki, certyfikatu, ale na ten piarowy szum, to już za duża jestem ;-), we Francji obie wersje są normalnie dostępne) Żyrafkę można sprawić dziecku, które zaczyna chwytać zabawki.

Czas pamiętania

2009-10-30T20:06:00.010+01:00

Dwa dni dla Tych, Którzy Odeszli.
Dla nich światełka i kwiaty.
Dla nich wyprawa do odległych miast i miasteczek. Szukanie miejsca do zaparkowania na poboczu, żeby potem w spokoju do Nich iść z torbą pełną lampek.
Dla nich zaduma, wyciszenie i koniuszki palców w wosku.

Ale też dwa dni dla tych, Którzy Są.
Ciepła herbata po powrocie z cmentarza, wspólny obiad, utulenie do snu dziewczynki, która imię ma po Babci, pogranie w chińczyka z chłopczykiem, który imię ma po Dziadku...

Jedźcie ostrożnie ze swoimi Bliskimi do swoich Bliskich.
I pamiętajcie, że Oni byli - dla Tych, którzy teraz są i będą potem...

Mama idealna

2009-10-28T19:20:00.015+01:00

Dziś na zajęciach Kręgu Matek zastanawiałyśmy, co to znaczy być matką idealną?
Czy to dobry wzór do jakiego należy dążyć, czy raczej zbyt wysoka poprzeczka, do której próbujemy za wszelką cenę doskoczyć i mamy tylko od tego zadyszkę.

Co jest naszą, wewnętrzną, głęboką potrzebą w macierzyństwie, a co narzuconym "trzeba i muszę"?
Gdzie sobie odpuścić oczekiwania, a gdzie jednak się postarać? W którym miejscu rodzi się frustracja, a gdzie jest radość i spełnienie? Czy to, co robię z moim dzieckiem (zabawa, karmienie, rozmowy) cieszy moje serce, czy jest wypełnianiem jakiś bliżej nieokreślonych norm i wytycznych?

Każda z nas ma w sobie swoją własną "matkę idealną - matkę perfekcyjną - super-matkę".

Bo matka-idealna: (tutaj wybierz, co do Ciebie pasuje :-)
- bawi się kreatywnie
- nie czuję znużenia i zniechęcenia
- nigdy się nie złości na swoje dziecko
- ma zawsze czas, uwagę i energię
- czyta od poczęcia, bawi się z entuzjazmem w teatrzyk, malowane, lepienie...
- odpowiednio stymuluje rozwój dziecka
- bywa w różnych ciekawych miejscach
- nigdy nie przyznaje się, że tęskni do świata "przed dzieckiem"
- łączy życie zawodowe i rodzinne i ze wszystkim się wyrabia
- nie "zatyka" dziecka smoczkiem, bajką w telewizji, grą komputerową, ciastkiem... (byle dało chwile wytchnienia)
- karmi z radością piersią i rodzi tylko naturalnie
- gotuje zdrowe, ekologiczne, zbilansowane posiłki dla rodziny
- zawsze rozumie swoje dziecko
- nie czuje złości, smutku, żalu, przygnębienia
- nigdy nie nudzi się ze swoim dzieckiem
- akceptuje wszystkie wybory dziecka, ale zawsze umie ustawić granicę
- a po tym wszystkim ma jeszcze czas dla siebie
i tak dalej i tym podobne i w ten deseń ;-)

Każda z nas ma swoje wewnętrzne wymagania idealne. Ja przez wiele lat miałam przymus kreatywnej zabawy, której tak naprawdę nie znosiłam. Bo przecież matka idealna idealnie bawi się ze swym idealnym, ukochanym dzieckiem ;-)
A jakie wymagania stawia Wam Wasza matka-idealna?

A poniżej (dla dobrego humoru i poczucia dystansu) zdjęcia pod wspólnym tytułem:
"A moja mama jest DLA MNIE najlepsza - idealna wprost! :-)" - by Franio, Klimek i Marysia.

Poród w ekstazie

2009-10-26T09:20:00.023+01:00

Wczoraj (w niedzielę, 25 października, 2009) w kinie Muranów w Warszawie odbył się pokaz filmu "Poród w ekstazie".
Pokaz zorganizowany był przez Fundację Rodzić po Ludzku i Fundację MaMa.

Film obejrzałam z wielką przyjemnością :-), choć, nie kryję, obawiałam się, że jest zbyt propagandowy.

To amerykański dokument Debry Pascali-Bonaro, pokazujący porody, które mogą być dla kobiety głębokim, poruszającym, transformującym przeżyciem na poziomie fizycznym, psychicznym, duchowym.
Oglądamy przepiękne porody - długie i krótkie, delikatne i ogniste, mniej bolesne i bardziej obezwładniające - ale wszystkie łączy fakt, że to kobieta decyduje, jak one wyglądają.
Większość sportretowanych par rodzi w domu - w swoim rytmie, w swoim czasie, w towarzystwie bliskich osób (i czasem jest to całkiem pokaźne grono wspierających kobiet).

Są też pokazane porody szpitalne i ich kontrast jest oczywisty. Znacznie mniej wpływu, znacznie mniej bliskości, znacząco więcej medycznych ingerencji i w konsekwencji rozwiązań typu: cięcie cesarskie lub próżnociąg.

Ten film jest oczywiście mocnym głosem za naturalnymi porodami, trudno więc, żeby sławił porody szpitalne.
Myślę jednak, że autorce, właśnie bez zbytniej propagandy, udało się pokazać, że jeżeli wkraczasz w progi szpitala, to po prostu wiedz, na co się decydujesz.
To machina większa od ciebie, rządząca się swoimi, ścisłymi zasadami i nie łudź się, że właśnie ty jej nie podlegniesz. Podanie oksytocyny (a w konsekwencji znacznie bardziej bolesne skurcze) unieruchomienie na łóżku, parcie w pozycji leżącej, określony, sztywny czas, jaki masz do porodu - to elementy tego systemu.

Ten film może uzmysłowić, że ważny jest po prostu wybór - miejsca do rodzenia i osób towarzyszących. Oraz wiedza, co każda ścieżka, jaką mamy do wyboru, proponuje.

O swoich porodach wypowiadają się same kobiety i ich partnerzy. Piękne słowa o doświadczeniu niezwykłej, wspólnej bliskości, poczuciu mocy, transformacji, zmysłowości - bardzo wzruszają i poruszają.
Mnie jednak największe łzy leciały, kiedy pokazane były te sekundy, kiedy maluch przychodzi na świat. Jak powiedział jeden z bohaterów: "wychodzi mała laleczka i nagle otwiera oczy, patrzy się, to niesamowite uczucie. I wtedy czujesz, że w pokoju jest Bóg."
Te małe ciałka całe sobą przytulające się do mamy, te oczka zdziwione, te łapki przebierające w masie przestrzeni dookoła - dla tej chwili mogłabym mieć dziesięcioro dzieci :-)

Poruszające w tym filmie jest też to, jak przepiękne są ciała kobiet rodzących. Nieczęsto można to oglądać. Nie ma rzezi, potu, wykrzywionych twarzy. Cielesność, zmysłowość, seksualność porodu jest tu na planie pierwszym. Bo poród to część naszego życia seksualnego - po prostu. Tak, jak orgazm. A przeżywając go jesteśmy piękne, a nie straszne!

Bohaterkami drugiego planu są w tym filmie położne - oj, mocne kobiety! Piękne, mądre, doświadczone, bezkompromisowe.
Prawdziwe wiedźmy, czyli te, które wiedzą :-)

Myślę, że ten film pokazuje naszą kobiecą, archetypiczną potrzebę porodu w zgodzie ze sobą, dzieckiem i własnym ciałem. Potrzebę porodu, który jest inicjacją i transformacją w kobiecość.

Rodzi się tylko pytanie, jak dojść do tego momentu, kiedy WIEMY, jak rodzić, kiedy jest to naturalne, kiedy poddajemy się temu wydarzeniu, ufamy ciału.

Co jest potrzebne do takiego porodu?
Szczęście? Wiedza?
Zaufanie do świata i do ludzi?
Wiara w moc własnego ciała wraz z pokorą, że nie na wszystko mam wpływ?
Brak nadmiernych oczekiwań, które, niespełnione, mogą się przekształcić w poczucie klęski?
Pozbycie się ścisku i kontroli?
Jakaś praca nad sobą jeszcze w ciąży?
Przepracowanie lęków i traum?
Przygotowanie fizyczne?

Z tymi pytaniami Was zostawiam, życząc Wam pięknych, transformujących porodów, bez względu na to, gdzie się odbędą :-)

Na stronach Fundacji Rodzić po Ludzku będziecie mogli znaleźć terminy projekcji filmu w innych miastach Polski.

Kino było wypełnione po brzegi - kobietami, mężczyznami i brzuszkami :-)

Aleksandra Kunstler - koordynatorka pokazu i Anna Otffinowska, prezeska Fundacji Rodzić po Ludzku

Dyskusja po filmie : (od lewej) Kazimiera Szczuka (moderatorka), Anna Otffinowska (Fundacja Rodzić po Ludzku), Anna Pietruszka (Fundacja MaMa), Maria Romanowska (położna), Agnieszka Rzewuska-Paca (mama, która urodziła swojego synka w domu)

Dziecko w wiaderku

2009-10-20T20:47:00.019+02:00

Kiedy urodził się nasz synek, okazało się, że nienawidzi kąpieli.

To, co miało być radością i odprężeniem, było stresem i katorgą - dla nas i dla niego.
Antoś, włożony do wanienki na wznak, darł się, jak opętany. Nic nie pomagało - zwiększenie temperatury w pokoju, woda cieplejsza, woda zimniejsza, otulenie w pieluszkę. Jeszcze przez wiele długich tygodni nie polubił wody.

Więc kiedy miała urodzić się Zosia, pomyślałam o kubełku do kąpieli. Wiedziałam już o nim przy Antku, ale wtedy nie miałam odwagi wypróbować.
Teraz poczytałam, pooglądałam i przełamałam mój sceptycyzm. Przekonała mnie opinia, że dziecko w kubełku odnajduje namiastkę ciepłej i bezpiecznej macicy.
Wiadro zostało kupione ;-)

A Zosia?
Zosia pokochała kubełek od pierwszego zanurzenia.
Jako noworodek przymykała oczka, leniwie machała, a to rączką, a to nóżką i tak sobie lewitowała.
Kiedy podrosła, zaczęła się w nim kręcić, manewrować ciałkiem, chlapać, z zachwytem łapać swoje stopy wystające ponad poziom wody.
Radości z kąpieli mamy co niemiara :-)

Wbrew obawom kąpanie dziecka w kubełku jest bardzo proste.
Wystarczy podtrzymywać je tylko pod bródkę albo pod paszki. Potem dziecko siedzi już samo. Mycie włosów też jest łatwe, odbywa się dokładnie tak samo, jak w wanience - polewa się główkę wodą, namydla i spłukuje :-) Manewrowanie rękami przy dziecku nie nastręcza żadnych kłopotów.

Zalety kubełka:
- dziecko zanurzone po szyję w wodzie czuje się bezpiecznie i jest mu ciepło, bo nic, prócz łebka, nie wystaje :-)
- wiaderko jest stabilne, poręczne i lekkie. Zwykłe wiadro jednak tak stabilne nie jest ;-)
- woda długo utrzymuje temperaturę
- po nalaniu wody, wiaderko jest na tyle lekkie, że jedna osoba może je spokojnie przenieść w dowolne miejsce mieszkania
- dodatkową, ekologiczną zaletą kubełka jest fakt, że do kąpieli potrzeba tylko ok. 3, 4 litrów wody.

Wady kubełka:
- wysoka cena (ponad 100 zł), spokojnie możecie darować sobie drogi, firmowy stołeczek, kubełek równie dobrze stoi na zwykłym taborecie
- mała dostępność
- mała popularność
- mały wybór marek

Jeżeli więc szukacie alternatywy do wanienki, kubełek jest doskonałym rozwiązaniem.
Na YouTube znajdziecie mnóstwo filmików instruktażowych i poglądowych :-)
My mamy kubełek Tummy Tub.
Zosia na zdjęciach ma 4 i 6 miesięcy.

Różowo mi

2009-10-16T10:39:00.017+02:00

Na przekór pogodzie za oknem - temperaturze, aurze, kolorom- dziś zapraszam w podróż w kolorze PINK :-)
Różowy wzbudza emocje - że infantylny, stereotypowy, przesłodzony, nieznośny, ekspansywny...
A ja lubię.
Bo dziewczynkowy, lekki, radosny, ale energetyczny.
Bo jak się wyjdzie poza wiadomy odcień majtkowy, to okazuje się, że ma tysiąc odmian - od prawie białej bladości po żar fuksji.
Bo świetnie łączy się z czekoladą, czerwienią, zielenią.
Bo jeden różowy szal świetnie rozjaśnia szare, granatowe, czarne płaszczyki.
Bo taki kolor mają kwiaty :-)

Więc dziś różowy bez ograniczeń - dla wszystkich Dziewczynek świata!

Kiedyś...

2009-10-10T20:50:00.013+02:00

Książka złożona z 18 zdań i niewielu więcej ilustracji. Ilustracji zresztą genialnych - pełnych światła i przestrzeni.
Książka lekka w słowa i bogata w treść.
Książka wzruszająca i piękna.

Mama i córka - narodziny, dorastanie, odchodzenie, przemijanie.
Córka ma Córkę, Mama jest Babcią. Toczy się Koło Życia. A nić radości, szczęścia i bliskości łączy kolejne pokolenia.
Mama i córka - radość z każdej chwili, wspólne poznawanie świata...

Zdania: "i ja też śnię, że (...) kiedyś pobiegniesz tak szybko, że poczujesz ogień w sercu.
Kiedyś zaczniesz się huśtać wyżej, tak wysoko, jak nigdy przedtem.
Kiedyś ogarnie cię tak wielka radość, że twoje oczy rozbłysną."
cały czas mi przypominają, że właśnie taką matką chcę być swoich dzieci.

Taką, która pozwala wspinać się wysoko, śmiać się głośno i biec jak najszybciej z górki, tak, że czuć wiatr w całym ciele.
Taką, która pokazuje, jak wspaniale jest żyć, śmiać się, odkrywać świat, rosnąć i dojrzewać.
Taką, która, gdy widzi radość w oczach dziecka śmieje się razem z nim.
Taką, która mówi: "spróbuj, dotknij, poczuj." A gdy próba skończy się upadkiem, ucałuje i pocieszy, ale powie raz jeszcze: "spróbuj, to jest wspaniałe."
A nie tą lękową i zestresowaną, która sama siebie nie może słuchać, kiedy mówi: "nie rusz, nie tak szybko, uważaj, zejdź, nie dotykaj, pospiesz się, nie tak, ile razy mam powtarzać, a nie mówiłam, bądź grzeczny."

Cały czas chcę pamiętać, o tym, jak nauczyć dzieci czuć ogień w sercu.
Bo tylko to zapamiętają - czy pomogłam mu wybuchnąć czy go w nich zdusiłam.
I to przekażą dalej, swoim dzieciom i dalej i dalej...

I chcę być taką matką, która docenia mijający czas i rozkoszuje się każdą chwilą - każdym etapem bycia z dziećmi.
Która nie tylko gna, pędzi, załatwia, zawozi, planuje, a myślami jest "tam, jutro, za tydzień" zamiast "tu i teraz".

Możecie podarować "Kiedyś" swojej Mamie, kupić ją sobie lub Córce.
U mnie jest prezentem dla mojej Córeczki - kiedyś ją dostanie ode mnie, jak już Koło Życia zatoczy krąg...

A cały dzień nucę "Kołysankę dla Okruszka", która w jakiś niepojęty sposób idealnie pasuje do tej książki.
Więc zaśpiewajcie swoim Okruszkom:

"Królu mój, ty śpij, ty śpij a ja
Królu mój, nie będę, dzisiaj spał.
Kiedyś tam, będziesz miał dorosłą duszę,
Kiedyś tam, kiedyś tam...
Ale dziś jest mały jak okruszek,
Który los rzucił nam.

Skarbie mój, ty śpij, ty śpij a ja,
Skarbie mój, do snu Ci będę grał.
Kiedyś tam, będziesz spodnie miał na szelkach,
Kiedyś tam,kiedyś tam...
Ale dziś jesteś mały jak muszelka,
Którą los zesłał nam."

"Kiedyś" Alison Mcghee i Peter H. Reynolds, tłumaczenie: Zuzanna Naczyńska, wydawnictwo Egmont
"Kołysanka dla Okruszka" tekst: Agnieszka Osiecka, muzyka: Seweryn Krajewski

Kształt matki

2009-10-02T21:01:00.004+02:00

No właśnie, fajnie jest mieć dzieci, ale na naszych ciałach odciskają one ślad nie do zatarcia.
Piersi, brzuchy, biodra, uda - często nie wracają do swojego stanu "przed". Wraz z porodem przechodzimy na drugą stronę - stronę matki. Albo stajemy się znacznie większe albo nas wysysa na wiór.
Coś opada, rozdyma się, kurczy, zmienia swoją konsystencję...
Patrząc się na siebie po porodzie, niejedna z nas może pomyśleć znanym, feministycznym tekstem: "moje ciało to pole walki".

Ania Zdrojewska - kulturoznawczyni, reżyserka, badaczka gender, mama małej Bronki, pisze o tym tak:
"Jest coś, o czym wszystkie wiemy, a jednak myślimy, że nas nie spotka. Coś, co się dzieje z ciałem i chociaż dzieje się nieuchronnie - walczymy z tym, zasmarowujemy, peelingujemy, poszczypujemy, masujemy, laserujemy, operujemy. Ta zmiana, którą niejedna z nas widziała u swojej matki w stanie dokonanym, gdy dotyka nas same, wydaje się zaniedbaniem, zaniechaniem, niesprawiedliwością. Upychamy brzuchy w spodnie, podciągamy cycki. Formujemy ciało matki do ciała dziewczyny, którą byłyśmy wcześniej."

Polecam lekturę całego tekstu, bo na pewno bliski jest wielu kobietom, a "cdn..." na jego końcu zapowiada ciekawą dyskusję.

Cały tekst dostępny jest na portalu Feminoteka.pl
Blog Ani Zdrojewskiej.

Nagroda należy się...

2009-09-30T20:31:00.005+02:00

Uwaga, uwaga!
W pierwszym blogowym konkursie, drogą losowania (szczęśliwą rączką mojego synka :-)
smakowitą nagrodę wygrała AGUSZAK.
Ogromne gratulację i miłego gotowania!
A oto nagrody :-)

Chustowy świat

2009-09-30T12:21:00.014+02:00

Chusta już chyba na dobre wpisała się w rodzicielskie życie wielu Mam i Ojców.
Oraz Dzieci :-)
W wielu miastach można skorzystać z warsztatów, spotkań i konsultacji, odbywają się imprezy chustowe, a sklepy oferują nam ogromny wybór różnych "rzeczy" do noszenia.
Ale każdy rodzic na początku swojej chustowej drogi zadaje sobie pytania: czy to bezpieczne? czy nie uszkodzę malucha? czy go nie przyzwyczaję za bardzo do noszenia?

Zapraszam do lektury wywiadu z doświadczoną mamą-nosicielką, doradczynią noszenia - Marią Ryll. Mam nadzieję, że rozwiejmy choć trochę wątpliwości i zachęcimy do noszenia dzieci w chustach.

Marysiu, warto nosić dzieci w chuście?
Oj, warto!
Uściślam: warto nosić dzieci w ogóle, na rękach czy inaczej, a w chuście będzie nam po prostu łatwiej (nosząc dziecko możemy załatwić także i swoje sprawy).

Dlaczego warto?
Noworodki, niemowlęta i małe dzieci potrzebują bliskości.
Udowodniono, że bliski kontakt (skóra do skóry) pomaga już wcześniakom w prawidłowym rozwoju i stosuje się taką „terapię ciałem rodzica" - niejako wspierając nowoczesną medycynę sposobami przodków.
Zdrowe, donoszone dzieci także potrzebują bliskiego kontaktu z rodzicem. To mama i tata są dla nich gwarantem bezpieczeństwa.
Trudno sobie wyobrazić, jakim szokiem jest dla noworodka przejście z wyciszonej, ciepłej i zawsze sytej macicy do świata, gdzie jest jasno, głośno, szorstko i czasem (choćby przez chwilę) głodno. To masa silnych bodźców, z którymi trzeba się jakoś oswoić.
Niektórym dzieciom znieść to przejście łatwiej, innym trudniej. Bliskość mamy, jej uspokajający głos i znany rytm serca podpowiada, że nie ma się czego bać. Że można się wyciszyć i zasnąć.
To też świetna metoda wzmocnienia więzi między dzieckiem i tatą.
No i wygoda. Z chustą wejdzie się wszędzie, czy to schody Pałacu Kultury, czy spacer po leśnych ścieżkach.

A co z przekonaniem: "nie noś, bo rozpuścisz"?
Myślę, że we wszystkim należy zachować zdrowy rozsądek. Trzeba zapewniać dziecku różnorodność doznań (czyli oprócz chusty także i leżenie na kocu czy na naszych kolanach) – wiadomo, że nikt nie będzie dziecka nosił 24 godziny na dobę. Dotyczy to tak samo chusty, jak i wózka, leżaczka czy łóżeczka.
Trzeba uwzględnić także i siebie: mama, która zaniedba swoje potrzeby, może nagle ocknąć się w poczuciu, że się gdzieś w tym wszystkim pogubiła. Dlatego chusty są tak pomocne mamom zagrożonym depresją poporodową. Łatwiej uwierzyć w swoje rodzicielskie umiejętności, gdy możemy razem z dzieckiem załatwiać codzienne sprawy.
Co do rozpuszczania dziecka… Z moich obserwacji wynika, że dzieci noszone w chuście „oddają" ten czas swoim rodzicom, wręcz marząc o chwili, by mogły fikać na podłodze. Nadejdzie moment, gdy dziecko będzie chciało się usamodzielnić, a przyspieszanie go na siłę może go, paradoksalnie, oddalić.

Czy noszenie jest bezpieczne dla dziecka?
Jeśli wiemy, jak nosić, owszem.
Dlatego w szkołach rodzenia organizowane są spotkania z fizjoterapeutami, którzy szkolą, jak w codziennej pielęgnacji dziecka (podnoszenie, odkładanie, przewijanie) można wspierać jego rozwój. Mówią także o tym, czym skutkuje nieprawidłowe noszenie dziecka (różne asymetrie i nieprawidłowe napięcie mięśniowe mogą mieć swoje źródło w złych nawykach codziennej opieki).
Doradcy noszenia uczą, jak wiązać chusty, by było to zdrowe dla dziecka. Jak wybrać pomoc noszenia i rodzaj wiązania odpowiedni do wieku i umiejętności dziecka, a także naszych preferencji. Nosząc dziecko wspomagamy jego rozwój: uczestnicząc w naszym ruchu, jest nieustannie przez nas masowane, co świetnie wpływa na układ mięśniowy i trawienny.

Czy noszenie w chuście jest łatwe? Czy trzeba mieć jakieś umiejętności?
Są tacy, którzy od razu łapią, jak się to robi. Większość z nas musi trochę poćwiczyć.
Wiele wynika z faktu, że uczymy się tego jako dorośli. W kulturach, gdzie noszenie jest codziennością, umiejętność ta jest powszechna jak u nas wiązanie sznurowadeł.

Dla kogo chusta będzie najlepsza?
Chusta przyda się rodzicom dzieci wymagających, które potrzebują dużo czasu, by się oswoić z nowymi bodźcami. Tacy rodzice będą jej używali na co dzień w domu.
Przydadzą się chusty także rodzicom aktywnym, którzy np. dużo wyjeżdżają lub wychodzą z dzieckiem. Oczywiście nie stosujemy chusty w czasie uprawiania sportów, jeżdżąc na rowerze, konno czy na nartach. Nie należy także stosować jej zamiast fotelika samochodowego, co chyba oczywiste.
Chusta przydaje się bardzo przy drugim czy kolejnych dzieciach, gdy nie możemy całej swej energii poświęcić na opiekę nad maluszkiem: musimy odprowadzać i przyprowadzać ze szkoły czy przedszkola starszaka, itd.
Sama zachustowałam się dopiero przy drugim dziecku :)

Na jakie problemy może natknąć się początkujący noszący?
Najczęstszym problemem jest niedociągnięcie chusty, co prowadzić może do prężenia się dziecka, sprawdzającego, jak daleko można się odgiąć.
Takie wiązanie będzie niewygodne i dla nas, będzie nam za ciężko i niewygodnie.
Z kolei gdy zawiążemy chustę za ciasno, także to poczujemy: dziecko jest niezadowolone, a nam trudno oddychać.
Zawsze po zawiązaniu chusty powinniśmy sprawdzić kluczowe punkty, które powiedzą nam, czy wszystko jest ok.

Czy są jakieś przeciwskazania do noszenia dziecka w chuście?
Dobrze zawiązana chusta zdrowym dzieciom nie szkodzi.
Gdy dziecko jest pod opieką specjalistów, neurologa, fizjoterapeuty itd., warto ich zapytać, czy i jak nosić. Nosząc w określony sposób możemy wspomóc rehabilitację. Najlepiej wtedy pójść z chustą i zdjęciami pozycji, w jakich chcielibyśmy nosić. Nie wszyscy ludzie zgłębili temat chust i zdarza się, że z hasłem „chusta" kojarzą tylko chusty kółkowe, które mają swoją specyfikę. Warto się upewnić, w jakiej chuście i w jakim wiązaniu mamy nosić.
Na pewno należy się wystrzegać pseudochust i pseudonosideł, bo to i niewygodne, i niezdrowe – zarówno dla nas, jak i dla dziecka.

Czy warto zapisać się na profesjonalny kurs?
Kupując chustę, na ogół dostajemy instrukcję obsługi. Bywa jednak, że jest ona nieczytelna a nawet nierzetelna (zdjęcia dzieci w niedociągniętych chustach lub nieodpowiednich wiązaniach zdarzają się częściej niż podejrzewamy).
Czasem z kolei trudno nam kolorowe obrazki przełożyć na fakty.
Warsztaty czy indywidualne konsultacje to świetny sposób nauki.
Doradcy noszenia podpowiadają, jaka chusta może być najwygodniejsza, które wiązanie w jakiej sytuacji się sprawdza. To okazja, by poćwiczyć wiązanie pod okiem osoby, która pomoże nam zwrócić uwagę na jego najważniejsze aspekty.
Warsztaty czy spotkania z innymi noszącymi rodzicami to także świetny pretekst wyjścia z domu z dzieckiem. Oraz metoda poznania innych rodziców z dziećmi w podobnym wieku.
Instrukcje czy filmiki dostępne w Internecie powinniśmy traktować z pewną nieufnością; nie wiemy, jaka jest wiedza i odpowiedzialność osób, które je tam umieściły.

Jaką chustę wybrać na początek?
Nie można dać tu jednoznacznej odpowiedzi. Zależy od tego, w jakim wieku jest dziecko, które chcemy nosić (czy samo trzyma główkę, czy siada, czy chodzi), jak długo chcemy je nosić, na jednym czy na dwojgu ramion; co nam się bardziej podoba i jak sobie radzimy z koniecznością nauki wiązania.
Zdarza się także, że dziecko jest tak niecierpliwe, że nawet kilka minut wiązania to dlań za długo; wtedy warto pomyśleć o ergonomicznym nosidle.
Dobrze się w tym wszystkim rozejrzeć zawczasu, namyślić i dopiero kupować. Można też chustę na początek wypożyczyć.
Generalnie najbardziej uniwersalna jest długa chusta tkana splotem skośno-krzyżowym, z atestami, które świadczą o tym, że kontakt z nią dziecku nie zaszkodzi. Wiadomo jednak, że większość dzieci na świecie noszona jest w zwykłym kawałku szmaty i żyją zdrowo. Czyli: wybór zależy od naszych potrzeb i możliwości, także finansowych.
Zdecydowanie polecam kontakt z chustami na żywo, na spotkaniu noszących rodziców, to może nam rozjaśnić kwestię różnic.

Marysiu, a jak zaczęło się Twoje chustonoszenie?
Od przyjaźni przez Internet. Przyjaźń trwa, a i noszenie na razie się nie kończy. Zaczęliśmy na naszym drugim dziecku, potem wdrożyło się i pierwsze, a teraz nosimy trzecie.
Przez te kilka lat wiele się pozmieniało. Powstał Klub Kangura – stowarzyszenie rodziców noszących i zainteresowanych modelem rodzicielstwa opartego na przywiązaniu. Założonych zostało wiele nowych polskich firm produkujących chusty, a te najstarsze się rozwinęły. Na rynku dostępnych jest teraz wiele światowych marek chustowych, co bardzo cieszy. Większa jest szansa, że każdy znajdzie model i kolor chusty, który nam odpowiada.

Dziękuję za rozmowę!

Maria Ryll - mama Ali, Jeremka i Meli, doradczyni noszenia po kursie podstawowym Trageschule ® Dresden, graficzka, wiceprezeska Polskiej Sekcji IBBY. Współtworzy warszawski Klub Kangura (autorka logo), organizując spotkania i warsztaty dla dorosłych i dzieci; Klub Kangura Żoliborz.

Mama-Joga-Bliskość

2009-09-27T22:02:00.017+02:00

Mini- zajęcia Kręgu Matek podczas Tygodnia Bliskości za nami.

Jak zwykle jestem pod wrażeniem otwartości, szczerości i uważności uczestniczek zajęć.
I tego, jak wspólne i łączące są nasze kobiece, macierzyńskie doświadczenia.
I jak niewiele trzeba, żeby nie czuć się samotną i sfrustrowaną - wystarczy siąść z innymi kobietami w kręgu i dowiedzieć się, że nie tylko ja bywam zmęczona swoim własnym, ukochanym dzieckiem.
I odetchnąć z ulgą...
I pośmiać się swojego zakręcenia...
I odkryć, co mnie uwiera i nie pozwala się cieszyć macierzyństwem...
I poczuć swoje ciało podczas ćwiczeń jogi...

Tutaj foto-relacja z całej imprezy

Smakowita GAGA

2009-09-24T08:45:00.007+02:00

Dotarł do mnie nowy, jesienny numer GAGI - w całości poświęcony jedzeniu, karmieniu i rodzinnym rozkoszom (bądź nie ;-) podniebienia.
Bardzo smakowity numer, jak już się pominie zapiski o najbardziej trendowych i drogich sklepach i artykułach dla dzieci ;-)

Szczególnie polecam Waszej uwadze wywiad Moniki Brzywczy z pediatrą Piotrem Albrechtem. Znany jest z porad w "Dziecku" i zawsze jawił mi się, jako mądry i rozsądny lekarz. I to się potwierdza.

Mądrze mówi o podejściu nas, rodziców do karmienia naszych dzieci - o tym, jak za bardzo panikujemy, jak nie ufamy instynktowi dziecka w sprawach jedzenia, jak dopatrujemy się nieprawidłowości, tam gdzie ich nie ma i jakie błędy popełniamy, tam gdzie ich być nie powinno.
Wskazuje, że nie ma złotych reguł karmienia dzieci, że trzeba je po prostu obserwować, a nie sztywno trzymać się wytycznych.
I jeżeli, np: 5-miesięczny maluch rwie się do jedzenie, to należy mu je dać, mimo, że tabelki wskazują inaczej :-)

Pokazuje bezsens diety eliminacyjnej u matki, stosowanej, kiedy maluch właściwie nie ma alergii. "A u nas obecnie jest moda, że niemal każda matka stosuje dietę chroniącą przed alergią. To bez sensu, a czasem nawet może być szkodliwe. Dla matki oczywiście, bo ona musi mieć siły, by wychować to dziecko przez następne co najmniej 18 lat, i nie ma w tym czasie zmienić się w wór rozpadających się kości. Dochodzi do tego, że ona nie ma co jeść, chudnie, a w tym czasie w pokarmie ma coraz więcej toksyn płynących z rozpadu jej tkanki tłuszczowej."

No i najmocniejszy dla mnie punkt wywiadu - o karmieniu piersią. Piotr Albrecht jest zdecydowanym zwolennikiem karmienia piersią (jak ja), ale nie za wszelką cenę (jak ja). "Decyzja o karmieniu należy do tego, kto karmi. To kobieta powinna świadomie wybrać. Jeżeli z jakiekolwiek powodu nie chce tego robić, to lepiej, żeby podała dziecku butelkę, niż karmiła piersią na siłę. Najgorszy sygnał, jaki może otrzymać dziecko od swojej matki, to "kocham" i "nienawidzę" jednocześnie."

Mądry, skłaniający do rewizji swoich zachowań, nie schlebiający naszemu dobremu samopoczuciu wywiad.

Z przyjemnością połknęłam cały numer GAGI, a na deser pośmiałam się z wyśmienitego felietonu Sylwii Chutnik "Transcendecja jedzenia".
Polecam Wam lekturę jesiennego numeru GAGI.

GAGA, jesień, nr 7/09, 9,90 zł, dostępna w empikach i dobrych punktach z prasą oraz w niektórych księgarniach.

Danie lata

2009-09-20T11:39:00.015+02:00

Na pożegnanie lata - hit lata od lat w naszej rodzinie - LODY :-)
Lody to kwintesencja lata i wakacji. Oczywiście jemy lody nie tylko w lato, ale tylko latem tak dobrze smakują :-)

A co Wy i Wasze dzieci jedliście ze smakiem tego lata?
W czym się rozsmakowaliście?
Jakie nowe smaki poznaliście?
Wśród Waszych komentarzy "jedzeniowych" wylosuję atrakcyjną nagrodę :-) Zapraszam - losowanie 30 września.